06-10-10

Dankbaarheid

Ja, dankbaarheid, daar draait het om.  In de relaxatie-therapie hebben we geleerd dat een mens dankbaar moet zijn met de dingen die we hebben en niet met de dingen die we niet hebben of zouden willen hebben…  Dat is net het moeilijke.  Zeker als ik me slecht voel, is het gemakkelijker om te denken: had ik maar dit, had ik maar dat…  Maar dan moet ik mijn gedachten ombuigen en ertegen ingaan en denken aan al de dingen die ik wel heb en waar ik dankbaar voor ben.  Morgenavond is het weer zover, dan is er weer een relaxatie-workshop.  Ik ben eens benieuwd hoe ik het nu ga ervaren, want de vorige keer was het allemaal wat onwennig en nieuw.  Toch kijk ik ernaar uit, zo heb ik al een aantal nieuwe mensen leren kennen en dat is ook leuk.  En beetje bij beetje voel je je dan beter in je vel, daar ben ik van overtuigd, het is wel een kwestie van geloven, want als je er niet in gelooft, dan heeft het geen zin.  Ook dat is moeilijk, maar jee, wie heeft gezegd dat het leven gemakkelijk is?  Sommigen walsen door het leven, hebben alles wat hun hartje begeerd, maar zijn deze mensen dan gelukkiger dan ik?

Een tijdje geleden las ik een artikel in de Flair over ‘loslaten’.  Daar zat ook veel waarheid in.  Ik heb er een samenvatting van gemaakt op mijn ander blogje.  Dingen loslaten, het is nog zoiets dat complex is.  En zoals iemand me de reactie stuurde op de verkoop van mijn huis en de problemen met mijn ex, en me zei dat ze hoopte dat ik ooit dit alles zou kunnen loslaten, want zolang ik er een negatief gevoel bij heb, blijf ik in deze spiraal zitten.  Ik heb er een beetje over nagedacht en ze heeft wel een punt.  Zolang ik die haatgevoelens niet opzij kan zetten, blijf ik ermee bezig.  Dit zal nu gaandeweg wel beteren nu het huis weg is.  Het is vooral de onmacht dat ik voel, het gevoel om in de steek gelaten te zijn, dat gevoel, die onmacht is verschrikkelijk.  Als ik eraan terugdenk, ik kon niets doen, niets…  Alles viel in duigen en ik kon er gewoon niet tegenop.  Ik werd van de ene kant naar de andere kant geschud, verschrikkelijk was die periode.  Er kwam zoveel op me af, mijn ziekte, mijn relatie, de verhuis, mijn operatie, de bestralingen…  Ik werd echt geleefd.  Dat kan ik nu goed vergelijken, want nu we een jaar verder zijn, is het helemaal anders.  Mijn mama haar verjaardag heb ik dit jaar terug bewust meegemaakt, dat was vorig jaar wel anders.  Haar cadeaus zijn me toen totaal ontgaan.  Soms dan zeg ik: “He, dat ken ik niet?”  Mijn mama vertelt me dan dat ik daar vorig jaar helemaal niet mee bezig was, dat ze de cadeautjes wel mee had in het ziekenhuis, maar dat alles me totaal ontging.  Ja, dat was wel zo.  Ik herinner me nog wel veel dingen van vorig jaar, maar allemaal minder leuke dingen.  De afdeling intensieve, de gesprekken met mijn ex om mijn relatie te redden, de gesprekken met mijn familie om de brokken te lijmen die hij aangericht had…  Ik word er helemaal droef van als ik eraan terugdenk, maar godzijdank zijn we al een jaar verder!  En heb ik leuke vooruitzichten.  En daar trek ik me aan op.  Aan mijn appartementje waar de vloerder nu bezig is! :-) Nog een paar maanden en ik heb eindelijk mijn eigen stekje terug.  Thuis wonen is wel leuk en er is altijd wel leven in de brouwerij, maar toch mis ik dit enorm.  Plantjes zetten, mooie decoratie, lekker in de zetel liggen met een fleece-dekentje en tv kijken met wat kaarsjes aan…  Nu het sneller donker wordt en de dagen korter worden, voel ik dat de huiselijke sfeer weer belangrijker wordt.  Ik heb de neiging om hier ook terug meer kaarsjes te willen aansteken.  Maar dit is toch heel anders dan dat je dat doet in jouw eigen stekje.  Velen zullen dit gevoel wel kunnen beamen, denk ik.  Maar nog even sparen en dan is het zover en wat zijn nu 2 maanden?  Een jaar is al niets meer, laat staan 2 maanden.  Het zal vlug december zijn! 

Goh, december, dan denk ik aan de eindejaarsfeesten, kerstmis, de kerstboom, kerstmarkten…  Ja, het zal er sneller zijn dan we beseffen.  Als mijn verjaardag voorbij is half november, dan gaat het altijd heel snel.  Dan komt de sint en voor we het weten zitten we aan de feesttafel.  Maar eerst nog wat genieten van de ontluikende herfst, van het kouder wordende weer, de dikke truien die weer bovengehaald mogen worden, de warmere kleren.  Ja, zo ook mijn nieuwe winterfrak en mijn nieuwe boots! ;-)  Want wat is er leuker dan een beetje vrieskou, een mooie zon en een flinke wandeling in het bos…  Ik kijk er zo naar uit om hiervan te genieten!

Commentaren

Lieve Igna,

Het loslaten van al die negatieve gedachten die je vorig jaar beleefde is uiteraard heel belangrijk maar is niet zo makkelijk. Dit heeft allemaal tijd nodig. Zoek de schuld vooral niet bij jezelf. Ik ben heel blij voor jou dat je mooie vooruitzichten hebt met je nieuwe stekje. Echt iets om naar uit te kijken.

Knuffel,
Maggy.

Gepost door: Maggy Peeters | 07-10-10

stond op mijn kalender gisteren: 'het beste medicijn tegen ellende is loslaten'... zo waar, maar oh zo moeilijk... toch ben je goed bezig ermee, go on girl!

Gepost door: tricky | 07-10-10

De commentaren zijn gesloten.