19-10-10

Blafhoest

Inmiddels is het al een weekje geleden dat ik nog iets gepost heb op mijn blogje over mezelf.  Het is dan ook de laatste tijd erg druk geweest!  Allemaal leuke dingen gedaan, want ja, ik zit in mijn goede weekjes en dan moet ik ervan profiteren!

Het gaat nog steeds prima met me, enkel die vervelende blafhoest gaat maar niet voorbij.  Met andere woorden zat ik gisteren weer bij mijn huisdokter.  Zoals ik al dacht, stelde hij voor om bloed te nemen.  Nochtans is mijn verkoudheid niet zo erg, volgens hem, maar voor de zekerheid toch maar eens laten nakijken of er geen infectie zit.  En ja hoor, toen ik gisteren belde voor de uitslag, zei hij me om toch maar met antibiotica te beginnen, want ik heb toch een kleine infectie in mijn bloed.  Allee, daar gaan we weer…  antibiotica…  Ik heb ook zwaardere pilletjes gehad voor mijn hoest, want dat ben ik echt grondig beu aan ’t worden.  Ik slaap er ’s nachts slecht van.  Het is al dagen geleden dat ik nog eens doorgeslapen heb.  Die nachtelijke hoestbuien… :-/  De keelpastilles zijn dan ook niet ver van mijn bed te vinden.  Het zijn soms echt snoepjes voor mij.  Alles om maar niet te moeten hoesten en wat te kunnen slapen.  Het is heel vervelend, ik hou iedereen hier thuis wakker, mijn ribben doen pijn van al dat gehoest, om nog maar te zwijgen hoeveel zakdoeken ik tegenwoordig gebruik…  Ik voel het ook aan mijn gemoed, het kost me meer moeite om veel te doen nu.  Ik heb er minder zin in…  Het liefste lig ik nu in de zetel met een goed boek.  Ook is het belangrijk dat ik snel beter ben, want over een week is het weer zover, mijn 6e chemokuur.  Het duurt nu wel langer eer ik terug naar het ziekenhuis moet.  Ik denk dat dat komt doordat ik een extra weekje mocht thuisblijven, ofwel gaan de dagen minder snel vooruit, omdat het weer slechter wordt en de mensen meer binnen blijven, dat kan ook.  In elk geval is het prima zo, alleen mijn verkoudheid is een spelbreker, maar ja, met de nodige rust en de pilletjes moet dit ook wel beter zijn tegen het weekend!  Veel mensen zijn verkouden hoor ik links en rechts, dus ja, het is compleet normaal dat ik er ook mee zit, ik heb minder weerstand en mijn keel is altijd al een zwak punt geweest.

Mijn huisdokter heeft me ook een voorschrift gegeven om naar de kine te gaan om zo mijn spierpijn aan te pakken.  Ik ben nu naar een kinesiste aan ’t gaan waar ik jaren geleden al ging, maar die me vorig jaar niet kon helpen na mijn operatie, omdat ze het te druk had.  Nu kan ik zelf naar haar rijden en ben ik enorm blij dat ik terug naar haar kan gaan.  Ik had altijd wel iets aan de hand met mijn vorige kinesitherapeuten.  Ik weet dat zij me goed zal helpen en er alles aan zal doen om de spierpijn te verminderen.  Ook doe ik bij haar oefeningen om mijn long meer kracht bij te zetten.  Ik moet dan inademen in een toestelletje en moet dan proberen om zoveel mogelijk op hoogte van het lachende mannetje te blijven.  Niet simpel, hoor.  Als ik aan ’t inademen ben, dan voel ik mijn borstkas opengaan, pfff, raar, hoor.  Ik voel dan dat ik maar één long heb en dat deze helemaal niet getraind is.  Ze vond het raar dat de dokters in Leuven dit al niet eerder voorgesteld hadden.  Ik had dit in juni willen vragen aan mijn prof, maar na het verschrikkelijke nieuws heb ik niets durven vragen wat op mijn papiertje stond, dat was toen allemaal niet meer aan de orde.  Maar nu ik me beter voel en mijn leven meer en meer  terug in handen heb, vind ik het goed dat ze het zelf voorgesteld heeft en ben ik blij dat ze me wil helpen.  Mijn droom is om ooit terug op een dansvloer te staan, en dit is het uitstekende begin om mijn long hierop voor te bereiden!! :-))

De commentaren zijn gesloten.