24-10-10

Ziek, maar ook niet ziek…

Ik zei daarstraks nog tegen mijn papa: “Ik voel me helemaal niet ziek, ik ben enkel wat sneller moe als ik ergens naartoe ga of wat op de pc werk, maar voor de rest lijkt het alsof ik niet ziek ben.”  Vandaar dat het nu weer zo moeilijk is om morgen terug naar het ziekenhuis te moeten gaan.  Dan voel ik me weer slechter, weer die hamer op mijn kop, weer die misselijkheid, weer die vermoeidheid.  En dan zeggen ze hier thuis: “Het is de 6e en voorlopig laatste behandeling, denk daar aan.”  Ja, inderdaad, alsof ik daar niet bij stil sta.  De 6e behandeling, en dan?!  Aan de ene kant ben ik blij dat ik nu misschien een periode zonder chemo ga hebben, dan kan ik even op mijn positieven komen, maar aan de andere kant baart het me toch een beetje zorgen.  Ik probeer er wel niet al te veel bij stil te staan en laat het gewoon op me afkomen, maar toch, vorig jaar was het anders.  Dan wist ik dat er een operatie aankwam, maar nu, tja, wat nu?  Ik ga gewoon mijn leven terug opnemen en niet te veel stilstaan bij mijn ziekte.  Ik ga gewoon verder doen hoe ik nu bezig ben.  Ik voel me goed in mijn vel, heb nu een paar dingen omhanden en amuseer me prima zo.  Veel zal ook afhangen van de scan en zolang ik deze niet gehad heb, zegt de prof ook niets en ga ik me hier ook niet over opjagen.  Het is normaal dat de prof niets zegt.  Mijn zusje zei in de week nog: “De prof kan ook niet in jouw lichaam zien vanop afstand.  Hij heeft de scan ervoor nodig.”  Inderdaad, ja, de scan is daarvoor nodig…

Ik hoop dat ik deze week meer weet wanneer de scan gepland is, dan kan ik daar naartoe leven.  En dan zien we weer verder wat dit resultaat is.  Meer kan ik momenteel niet doen.  Ik wacht gewoon af en laat alles wat op me afkomen.  Ik probeer zo weinig mogelijk te piekeren en als dat ventje in mijn hoofd me weer eens probeert om me naar beneden te halen, dan probeer ik ertegen in te gaan en zo positief mogelijk te zijn.  Een tip van mijn psychologe! :-)

De commentaren zijn gesloten.