05-11-10

Doelen in het leven

Vandaag stond er nog eens een bezoekje gepland aan mijn psychologe.  Dat was al een maand geleden!  Normaal gezien is het niet echt meer nodig dat ik nog naar haar ga, want het gaat goed, maar één keer in de maand ga ik voorlopig nog wel gaan, want soms zijn er zo van die momenten waarvan ik denk: “Tiens, dat moet ik met de psychologe eens bespreken.”  Praten doet me goed en zeker op momenten dat er veel op me afkomt.  Zo ook deze maand.  Eind november heb ik mijn scan en erna een gesprek met mijn prof.  Ik ben erg benieuwd naar de scan.  Het boezemt me soms angst in, maar ik probeer daar niet te veel bij stil te staan en alles op me af te laten komen.  Sinds mijn ziekte heb ik dat gaandeweg geleerd, ook dankzij de hulp van mijn psychologe, maar toch is het soms moeilijk om het zelf uit te voeren, maar ik probeer het wel.  Zo is dat ook het geval met ‘problemen’.  Vele mensen maken zich al zorgen voordat er zich een probleem stelt of denken aan problemen die zich zouden kunnen voordoen!  Ik probeer tegenwoordig om vooral rustig te blijven en problemen aan te pakken als die zich stellen.

Het gesprek met mijn psychologe heeft me weer goed gedaan, ze gaf me vandaag zelfs een compliment dat ik iets wat ik zei, mooi verwoord had. :-) We hadden het over gedachten, angsten, gevoelens…  Ik zei haar: “Wat de uitslag van de scan ook is, ik zal mijn doelen bereiken in het leven.”  Mijn appartementje is er eentje van.  Binnen een maand is het zover.  Dan wordt alles getekend bij de notaris.  Half december is alles af, ik kan al niet meer wachten om alles mooi aan te kleden en terug alleen te gaan wonen.  Ik zit er niets mee in dat ik nu thuis woon, maar ik mis mijn eigen stekje enorm.  Het begint alsmaar meer te knagen.  Mijn psychologe zei me dat dat compleet normaal is.  Ik voel me sterker en ik voel ook dat ik er terug klaar voor ben om de stap te zetten om alleen te gaan wonen, ondanks mijn ziekte.  Ik herinner me nog in juni dat de prof me zei dat ik het even moest aanzien of ik terug alleen kon gaan wonen, maar er is niets of niemand die me dat idee uit mijn hoofd heeft kunnen praten.  Ik zal en wil terug mijn eigen stekje hebben.  Ik ben altijd iemand geweest die prioriteiten stelt in het leven en dit is er één van.  Ik heb nog verschillende andere doelen in mijn leven die ik graag wil verwezenlijken.  Kleine doelen, grote doelen, kortom dingen die mijn leven rijker maken. 

Dat leer ik ook in de relaxatieworkshop.  Visualiseer je doelen, schrijf je doelen op, focus je op deze doelen.  Ook dankbaarheid is heel belangrijk.  Waarvoor zijn we dankbaar?  Voor onze auto?  Voor de mensen om ons heen?  Het kan vanalles zijn, zowel materiële als niet-materiële dingen.  Vele mensen denken er niet bij na, leven als het ware op automatische piloot.  Maar als je ziek bent, dan is dit allemaal niet zo evident.  Tijdens de relaxatie leren we stil te staan bij de dingen die we hebben, bij de doelen in ons leven, zodat we een gezond, rijk en liefdevol leven krijgen.  Hoe we dit alles in ons leven invullen, is minder belangrijk, het belangrijkste is dat je jezelf er goed bij voelt en dat je daaruit de kracht put om positief door het leven te gaan.  Of je dat nu doet door yoga, door relaxatie, door simpelweg te gaan wandelen in het bos, dat speelt allemaal geen rol.  Zolang je het maar voor jezelf doet en je er goed bij voelt.  Zeker niets tegen je zin doen, en vooral in jezelf geloven.  Zolang je gelooft, is het goed.  Als je iets doet waar je niet in gelooft, dan heeft het geen zin.  En dat is ook zo.  Het is niet de manier waarop we iets aanpakken dat van belang is, het is de manier waarmee we ermee omgaan om het dan zo goed mogelijk te kunnen aanpakken.  Ik put de laatste tijd heel veel kracht uit dingen rondom me.  Bv. de hond die komt knuffelen, een nieuw juweeltje, de herfst die in het land is, het lezen van een goed boek, de relaxatieoefeningen…  Zo las ik deze week nog een mooie zin in een boek waarvan ik vond dat er wel heel veel waarheid in zat.  Zelfs een waarheid waar ik eerst na mijn gebroken relatie niets moest van weten.  Want toen was er kwaadheid, woede, frustratie, onmacht, ja zelfs gevoelens van haat…, maar nu ik dit zo goed als verwerkt heb, vind ik het mooi gezegd en denk ik dat het loslaten gemakkelijker gaat als je zo ingesteld bent…  Wat vinden jullie van de zin?

“Je leert er altijd van als degene van wie je houdt, je kwetst.  Dat maakt ons sterker, en als je hen vergeeft, zul je de littekens niet meer voelen.”

Ik was deze namiddag bij de kine en ik was aan ’t vertellen van mijn gesprek met de psychologe en dingen die ik geleerd heb sinds mijn ziekte, toen ze me opeens zei: “Goh, Igna, nu moet ik net aan iets denken, se…  Ik ben de laatste dagen zo moe, slecht slapen, enz., maar als ik jou dan hoor vertellen met die glinsterende oogjes, met dat enthousiasme, dan denk ik bij mezelf: komaan, volhouden, neem een voorbeeld aan Igna.”  Goh, dat vond ik wel mooi gezegd.  En daar doe ik het ook voor, als ik mensen een beter gevoel kan geven door mijn enthousiasme, dan is dat fantastisch, niet?!

P.S.: Na een hamster loopt er nu ook een kuiken rond in huis…  En ik denk dat ze wel eens ruzie zou kunnen krijgen met mijn ‘Yvonne’…  Als dat maar goed komt!! ;-)

Commentaren

Dag Igna

Doe zo maar langzaam verder je bent volgens mij goed bezig!
Goed weekend gewenst!

Gepost door: Ma Elly | 05-11-10

Die zin vind ik heel mooi, Igna. Ja elkaar vergeven is zo belangrijk en het is soms ook zo moeilijk. Fijn dat je zover gekomen bent! Fijn ook dat je binnenkort je woning zult kunnen inrichten en bewonen. Een eigen stekje hebben, daar kan zo goed als niets aan tippen! Ik begrijp je volkomen en ik vind het ook heel moedig van je dat je die stap hebt gezet.

Gepost door: pelgrimpje | 05-11-10

Hey Igna,
Leuke positieve website heb je. Echt knap! Woorden die je raken en doen stilstaan bij en doen nadenken over het leven.
Straffe madam, wish you well!

Gepost door: Mike VdP | 08-11-10

De commentaren zijn gesloten.