11-11-10

Geheimzinnig

Er zijn er hier een paar in huis die geheimzinnig doen…  Zou het te maken hebben met mijn verjaardag van komende zondag? Allicht wel! Ze zijn dan op de pc iets aan ’t doen en dan mag ik niet in de buurt komen. Mijn zusje moest in de week ineens naar huis, want ze had nog veel te doen… De deugnieten, een mens zo nieuwsgierig maken?! Ik heb mijn verjaardagslijstje zorgvuldig in Word gemaakt met foto’s en al, ja, wat doet een mens als hij veel tijd heeft… ;-) Dus ben reuzebenieuwd naar wat mijn cadeautjes zullen zijn!  We leggen altijd samen en dan gaan we op zoek naar leuke, originele dingen, maar soms is dat echt niet gemakkelijk, zalle!  En bij ons in de familie is het druk met verjaardagen in de winterperiode, want wij zijn alle 3 winterkindjes! 

De laatste weken praten we dikwijls over mijn verjaardag van vorig jaar.  Mijn zusje zei gisteren nog: “Jij was toch eigenlijk lomp, he, vorig jaar?!”  Als ik eraan terugdenk wel ja, maar toen had ik niet het flauwste idee wat me te wachten stond.  Een verrassingsfeestje voor mij, en dat nadat ik nog maar 2 weken uit het ziekenhuis was na mijn zware operatie.  Hoe ik die avond toen doorgekomen ben, dat weet ik nog steeds niet…  Dat was puur op adrenaline!!  Maar daarom niet minder fijn.  Ik had totaal niets door!  In de namiddag was mijn vriendin me komen schminken, iets wat ik ook al verdacht vond, want zij komt nooit onaangekondigd.  Maar ik heb er toen niet verder over nagedacht.  ’s Avonds wist ik wel beter.  Toen viel de puzzel in elkaar.  Ze hadden me met een smoes meegekregen, we gingen zogezegd eten hier in het dorp, het was in ’t school te doen en niet in de brasserie, de zogenaamde pastadag…  Ah ja, oké, dat kon, he.  Maar toen ze me zeiden dat ik eerst moest binnengaan en ik zag kaarsjes staan en er zaten allemaal koppen in het donker, toen wist ik hoe laat het was!  En dan ineens galmde ‘Happy  birthday’ door de luidsprekers van de muziekinstallatie en iedereen huilde.  Ik weet nog dat mijn mama vroeg: “Is het goed?”  En ze weende…  Ik zei toen compleet overdonderd: “Ja…”  En toen begon al dat volk op me af te komen!  Mijn familie was er, collega’s van ’t werk, de ladies, mensen van de Spaanse les, ja, zelfs de meisjes van de koppels van de voetbal van mijn ex-vriend.  Ook al had hij toen de benen al genomen, toch waren zij er nog bij.  Dat vond ik wel leuk, maar achteraf bekeken, hadden ze beter weggebleven…  Ze hebben me erna laten vallen als een baksteen, net als de familie van mijn ex, ze vinden het ‘zogezegd’ allemaal zo erg voor me, maar toch hebben ze niets meer laten weten en hoor je dan via via vanalles vertellen.  Ik herinner me nog dat het voor mij heel raar was die avond dat mijn ex en zijn familie er niet bij waren, dat was normaal wel zo gepland, maar hij had ervoor gezorgd dat het niet het geval was.  Een sms’je voor mijn verjaardag, ja, dat kon er wel vanaf.

Als ik eraan terugdenk en we zouden het feestje terug moeten doen, awel, er zou veel minder volk zijn.  En de uitnodigingen zouden ook al uitgedund zijn.  Na een jaar weet ik perfect wie mijn echte vrienden zijn, welke mensen me door dik en dun steunen en welke mensen kennissen geworden zijn en zelfs vreemden…  Hoe erg ook, ik heb geleerd om hier niet te fel bij stil te staan en al mijn energie te steken in mensen die ik dikwijls zie en die het goed met me menen.  En niet de schijnheilige mensen die me toch wel pijn gedaan hebben.  Ik weet ook wel dat ‘zijn’ vrienden niet ‘mijn’ vrienden kunnen blijven, maar toch had ik wat meer fatsoen verwacht.  Ik heb voor die meisjes ook wel wat gedaan toen ik samen was met mijn ex, ik ben zelfs met één van hen haar trouwkleed mee mogen gaan kiezen… maar zoals ze wel zeggen, in nood kent m’n zijn echte vrienden, dat cliché klopt als een bus!  Ik wil er niet te veel meer over uitweiden, maar ik wou dit toch even vermelden om aan te tonen dat vriendschap echt iets kostbaars is en dat je dit moet koesteren en ervan moet genieten als de mensen rondom je er nog zijn.  En dan mag je elkaar niet veel zien, op momenten dat je elkaar nodig hebt, dan ben je er voor elkaar.  Door mijn ziekte en de hele situatie met mijn ex weet ik nu dat de mensen die nu nog altijd in mijn leven zijn, dat die het echt goed menen met me.  Het is ook leuk om te voelen dat die mensen er zijn, en ik probeer er voor hen ook zoveel mogelijk te zijn en als ik in mijn goede weken zit, probeer ik zo nu en dan wel met hen af  te spreken.  Al is dit voor mij niet zo heel evident.  Als je in behandeling bent, moet je soms ook toegeven aan je lichaam en rusten en dan is het soms zo dat je leuke dingen aan je voorbij moet laten gaan.  Vandaar dat het dan belangrijk is om je te concentreren op leuke dingen die je wel kunt doen. 

Dat doet me denken aan het programma van Phara waar Bart Verbeeck op geweest is.  Hij zei: “Elke moment dat je huilt, is een moment minder dat je gelukkig kunt zijn…”  Chapeau hoor, voor deze jongen.  Terminaal ziek zijn en dan nog zo spreken voor tv.  Goh, ik word er telkens stil van als ik hem hoor of zie.  Ik trek me op aan zijn woorden en aan zijn kracht, maar toch ben ik er telkens niet goed van.  Het is soms te moeilijk voor mij, we hebben dezelfde prof en hij heeft ook altijd op dezelfde afdeling gelegen als waar ik nu dikwijls kom, dus ja, dat zijn zo van die dingen waar je dan bij stil staat en waar je heel stil van wordt, zelfs ik…  Ik heb enorm veel respect voor hem.  Hoe hij spreekt over het leven en hoe sterk hij nu nog in zijn schoenen staat, echt chique.  Sommigen zeggen dat tegen mij ook dikwijls.  Dan vragen ze: “Hoe doet je dat toch?  Zo positief denken, zo alles verwoorden op je blog…”  Tja, hoe doe ik dat?  Ik weet dat zelf niet hoe ik dat doe.  Ik doe gewoon mijn ding en probeer zo goed mogelijk verder te leven, alleen heb ik dit ook moeten leren.  Vanzelf gaat dat allemaal niet, je moet dat stilaan opbouwen en dan gaat dat wel.  Je hebt ook niet veel keuze, ik denk dat andere lotgenoten dit wel zullen beamen.  Je staat voor een berg, een hindernis en je moet ervoor zorgen dat je zo goed als mogelijk over de berg gaat, zodat het weer even vlak wordt en je weer even op adem kunt komen.  Ik heb van een lotgenote een gedichtje van ‘de berg’ gekregen toen ik hervallen ben in juni en soms denk ik hieraan en put ik daar ook kracht uit.

Voor de mensen die het programma met Phara niet gezien hebben, hier het videofragment:

http://video.canvas.be/zeven-dagen-jong-aflevering-7-bart...

Commentaren

hoe de toekomst ook zal gaan, je weet dat we altijd klaar voor je zullen staan.
hoe laat het ook is, welk moment van de dag, we zullen er altijd voor je zijn, voor een schouder, traan of een lach.

we willen met je mee om de hevigste stormen te bevaren, dit alles onvoorwaardelijk, zonder mistsen of maren.
we willen er voor je zijn om je te begrijpen en te kennen, je verdriet te laten delen en ook om je te verwennen.

we hopen dat je beseft dat je nooit meer alleen zult staan, in welke situatie ook, heb je ons achter je staan.
voel je pijn of verdriet, we zullen er voor zorgen dat je alles wat vrolijker ziet.

onthoud ook dat het voor eeuwigheid is, onvoorwaardelijk,dus voor altijd!

gelukkige verjaardag zusje xxx

Gepost door: hanne | 14-11-10

De commentaren zijn gesloten.