16-11-10

Ellendig

Pfff, wat een contrast met vorig weekend…  Toen was het mijn verjaardag, heel druk weekend gehad, heel veel leuke berichtjes gekregen via Facebook, alsook via sms.  Ook enkele kaarten met leuke tekstjes erop.  Mijn familie heeft weer voor originele cadeautjes gezorgd, zoals wc-papier met Happy Birthday op, oorverwarmers…, maar ook gewone cadeautjes die ik gevraagd had.  Een laptop sleeve, een laptop-muis, een sjakos met leuke hebbedingetjes in zoals oorbelletjes, make-up, een parel, sjaaltjes, ook kreeg ik een bon voor kleding te gaan kopen, leuk, leuk, want wil nog een nieuwe jeans en zoek nog een zwart rokje!  Weet je, toen ik vorig jaar 30 jaar werd, was ik daar soms zo mee bezig tot ik ziek werd.  Toen werd het gevoel helemaal anders en was ik blij dat ik 30 mocht worden.  Nu zijn we al een jaar verder en ben ik blij dat ik 31 geworden ben!!  Je kunt niet geloven hoe graag ik verjaar.  Al de aandacht, de cadeautjes, de sfeer die errond hangt, het is jouw dag, jouw verjaardag!!  Goh, I love it! :-))

Vandaar dat ik het nu zo moeilijk heb de laatste 2 dagen.  Iedereen werken, mijn broertje naar ’t school en ik alleen thuis met de hond…  Als sommige mensen dit lezen, krijg ik waarschijnlijk weer op mijn kop, want dan moet ik hen bellen om te babbelen, zeggen ze dan.  Ja, ik weet dat wel, maar ik wil niemand storen of tot last zijn.  Ze zeggen dan dat ik geen last ben, maar toch, ik denk dan steeds: “Goh, ze hebben het al zo druk met hun gezin, ik wil hen niet nog eens lastig vallen met mijn problemen…”  :-/  Het is gewoon psychisch, ik weet het.  De nakende scan van volgende maandag spookt de ganse dag door mijn hoofd, alsook ’s nachts.  Het is compleet normaal, zei mijn kine daarstraks nog.  Je wenst om niet met de scan in je hoofd te zitten, maar het is sterker dan jezelf.  En dat is zo, ik wil zo sterk zijn, maar heb nu gewoon de fut niet om sterk te zijn.  Heb zin in niks, gewoonweg niks…  Ik heb nog wat taakjes liggen voor de website die ik aan ’t maken ben, ik moet er nog foto’s opzetten, maar zelfs dat helpt me niet.  Ik heb er gewoon geen zin in en voel me zo ellendig, ambetant…  Pfff, mama zei me deze middag nog dat zij er ook mee bezig is, vooral ’s avonds en ’s morgens, maar als ze dan op haar werk komt, dan ebben de gedachten weg.  Maar ze snapt dat het voor mij niet zo evident is, ik ben de hele dag thuis en kan dan beginnen piekeren.  Het enige wat ik probeer te doen, is wat te lezen in mijn roman.  Om dan toch even mijn gedachten te verzetten.  De beste remedie is nu veel mensen om me heen hebben, maar ja, dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan, want de meeste mensen zijn werken.  Het klinkt misschien gek, maar aan de ene kant wil ik weten hoe het nu is met de letseltjes, zijn ze verkleind, nog waziger geworden op de scan?  Wat zal de prof beslissen?  Even geen chemo of toch chemopillen?  Aan de andere kant heb ik schrik, schrik om wat de prof zal zeggen, zal beslissen…  De onmacht, het went nooit, het afwachten, het went nooit…

P.S.: na een gesprek met een vriendin en met mijn zusje, alsook een bezoekje aan mijn appartementje voel ik me al een beetje beter in mijn vel…

Commentaren

Nog niet te veel denken aan die scan(als het lukt),we zullen
alleszins duimen voor een goed resultaat

Gepost door: bart bex | 16-11-10

Ben content dat ik uwe P.S. lees!
Ik begrijp dat het niet makkelijk is voor je, die onzekerheid voor de scan volgende week en natuurlijk de tijd die je hebt om erover te piekeren als je alleen bent.
Hopelijk lukt het je om de volgende dagen ook nog wat te genieten en niet te fel te piekeren, je niet te ellendig te voelen. En anders, je hebt mijn telefoonnummer hé!

Dikke kussen xxx

p.s. uw appartementje geraakt stillekes aan in orde hé :-))

Gepost door: Lieve | 16-11-10

Igna,

Komaan hé meid, niet teveel piekeren. Positief zijn over de nakende scan. Het heeft waarschijnlijk ook met het slechte weer van de afgelopen dagen te maken. Somber, grijs weer brengt muizenissen teweeg. Wij duimen alvast voor je en laten iedere avond een kaarsje branden. Als je nood hebt aan een babbel of knuffel, bel of mail want ik ben alle dagen een halve dag thuis en maak met veel plezier tijd voor jou.

Dikke knuffel,
Maggy.

Gepost door: Maggy | 16-11-10

zo begrijpelijk dat je gaat piekeren, maar tegelijk ook zo jammer van de tijd die je daarmee verliest hé... denk aan Bart (Barts weg), misschien kan het je helpen... en anders gewoon af en toe de piekergedachten toelaten om ze daarna weer te laten wegebben... want met zo'n scan is het als met de roze olifant uit dat psychologisch testje... probeer eens 5 sec NIET aan een roze olifant te denken... zeker weten dat je het net wel gaat doen dan... terwijl je anders nooit aan een ROZE olifant zou denken! wat aantoont dat ergens NIET aan mogen denken eigenlijk ondoenbaar is... daarom... soms piekermomentjes toelaten om daarna weer verder te gaan met leuke en andere dingen... veel sterkte!

Gepost door: tricky | 16-11-10

De commentaren zijn gesloten.