19-11-10

Spanning

Goh, wat een gedoe, wat een gedoe!  Kibbelende mensen, ik word er gek van…  Hier thuis wil iedereen met mij mee naar Leuven maandag voor mijn scan en mijn gesprek met de prof.  Ze kibbelen er zelfs over.  Zoveel commotie voor een simpele scan?  Ik weet dat ze het allemaal goed bedoelen, maar ik mag toch nog wel beslissen wie ik meeneem en wie niet?  Ze willen allemaal goed doen voor mij, dat weet ik wel, maar wat is eigenlijk goed voor mij?  Wat wil ik eigenlijk?  Soms heb ik bang om me hierover uit te spreken, want ja, dan kwets ik misschien iemand en dat wil ik helemaal niet…  Het is niet gemakkelijk en zeker nu niet.  Iedereen loopt hier op de tippen van hun tenen…  Ik weet dat het voor niemand gemakkelijk is, maar ik moet de scan ondergaan, ik moet op gesprek, het gaat over mij… 

Zo heb ik het er ook moeilijk mee dat alles de laatste tijd rond mij draait.  Ik wil dat mensen dingen doen, niet om mij een plezier te doen, maar net omdat ze het graag doen en me erbij willen.  En niet in de eerste plaats omdat ik het graag doe…  Ik zal zo blij zijn als we volgende week dinsdag zijn.  Dan is die spannende dag voorbij en dan weet ik meer.  Nu is het gissen, denken, piekeren over dit, over dat, wat fout is, ik weet het, want zoals mijn kine daarstraks nog zei: “Wat als dit…, wat als dat…, dat zijn gedachten, gissingen, het zijn de feiten die tellen.  Wat de toekomst brengt, dat zie je dan wel.”  En het is waar.  Ik zou graag hebben dat iedereen hier positief is, maar soms kan papa het niet laten om zijn bezorgdheid te uiten en dan wel eens dingen te zeggen, die me echt niet verderhelpen.  Als ik rekening moet houden met gissingen, gedachten… noem maar op, dan moet ik niets meer plannen, dan moet ik niet meer buitenkomen.  Ik moet gewoon dingen plannen en mijn leven zo goed mogelijk verderzetten, wat dan ook.  Gisteren had ik zoveel gepland en het is allemaal in duigen gevallen mede doordat ze hier ‘te’ goed willen doen voor mij.  Ik weet dat ik soms wat meer egoïstisch moet zijn en meer moet denken aan de dingen die ik wil en op tijd en stond dat ook zeggen, maar ik kan dat zo moeilijk.  Ik durf dat niet altijd, omdat ik bang ben om iemand daarmee te kwetsen.  En dan zet ik meestal mijn eigen gevoel opzij en doe goed voor anderen, om daarna soms spijt te hebben dat ik niet op mijn strepen gestaan heb.

Ik voel de spanning heel goed, in de eerste plaats bij mezelf, maar ook hier thuis.  Ik heb nu overal spierpijn, mijn linkerkant doet de laatste dagen zo’n pijn, waarschijnlijk is het ook het weer, want het is rond mijn snede dat het kriebelt.  Als ik te veel zit, krijg ik pijn.  Lig ik te lang in eenzelfde positie, dan krijg ik pijn.  Man man man, je zou eens moeten zien hoe ik ’s nachts slaap…  Een warm kersenpitkussen langs de ene kant en een klein ‘Pooh’-kussen aan de andere kant!  Dan vul ik mijn rug nog aan met een stuk van mijn dekbed, zodat het ‘Pooh’-kussen zeker goed blijft zitten.  Al een geluk dat ik nu alleen slaap, had ik nu een vriend, tja, die zou niet veel deken hebben, vrees ik… ;-)

P.S.: Ondanks alle spanningen ga ik toch proberen om er een leuk weekend van te maken.  Mijn broertje moet gaan voetballen en we gaan zoals altijd supporteren en ik zal kiekjes nemen voor op zijn Facebook.  Dat heeft hij graag!  We gaan dit weekend ook nog eens iets drinken – is echt wel lang geleden – en zondagavond gaan we naar het toneel.  Dat kan niet slecht zijn, he! :-)

Commentaren

Als ik dit lees, denk ik dat de tijd misschien wel rijp aan het worden is voor jou om in je eigen stekje te gaan wonen... Ik dank dat je je leven ook veel zelfstandiger zult kunnen leiden dan nu. Iedereen meent het goed voor jou, dat is het niet. Maar je mist een beetje bewegingsvrijheid denk ik.

Gepost door: pelgrimpje | 19-11-10

Beste Igna, onthoudt dat dochters voor Vaders heel speciaal zijn!Heb onlangs een jonge vader horen zeggen:"toen mijn dochter geboren werd heb ik tegen mijn vrouw gezegd dat er nu een andere vrouw op de eerste plaats kwam...nl.mijn dochter!"
Ik merk het nu zelf ook,onze jongste dochter gaat scheiden omdat haar man,(die 40 is) niet wilt gaan werken.Ze heeft drie kindjes,Jazz (6),Levy(4)Mika(3mnd).Het is ontroerend en tegelijkertijd pijnlijk om te zien hoe mijn man,haar papa,haar helpt in alles...alles moet hiervoor wijken.Wij kennen jouw papa,hij kent ons en onze situatie... deze papa's willen voor hun dochters de hoogste bergtop beklimmen,alles doen,onbaatzuchtig.Ze kunnen niet anders,uit liefde ,en het kwetst hen enorm als "mannen" hun dochters zo behandelen.En onze generatie vraagt het zich af hoe het zover gekomen is.Ik herken jouw situatie doordat we dit met onze jongste zus meegemaakt hebben.Misschien vertel ik je dit ooit nog wel maar voorlopig wil ik je veel positieve energie sturen en zal ik as maandag heel sterk aan je denken.Jij bent een schorpioen,ik ook,dus dat zal wel lukken.Sterkte en groetjes aan je familie

Gepost door: martha | 20-11-10

Heel veel suc6 vandaag Igna! Ik 'mag' morgen weer naar het ziekenhuis voor een scan en uitslag. Hopelijk kun je alle spanningen een beetje opzij zetten door je met leukere dingen bezig te houden.

Gepost door: Peef | 22-11-10

Denk aan je,
hopelijk kreeg je alleen maar positief nieuws,
dikke knuffel
Katleen

Gepost door: Katleen | 22-11-10

De commentaren zijn gesloten.