23-11-10

Bespreekbaarder…

De prof vertelde ook dat vandaag de dag meer en meer jonge mensen, die geconfronteerd worden met een ziekte, veel meer moed en vechtlust hebben dan vroeger.  Het zijn meestal de oudere mensen die hun hoofd laten hangen.  Steeds meer jongeren komen er ook mee naar buiten en dat is goed, zei hij, want dat maakt het onderwerp meer bespreekbaar.  En dat is ook zo.  Ik als jonge vrouw heb nog steeds de vechtlust en geef niet zo vlug op.  Maar ik kan me voorstellen dat niet iedereen sterk is.  Ik ook niet, want soms zie ik het ook niet allemaal even goed zitten.  Je staat zo machteloos, het is zo frustrerend, je doet je best, je doet zoveel moeite, maar soms is de beloning ver zoek.  En dan zakt de moed je in de schoenen.  Maar op die momenten is er dan familie en goede vrienden die er zijn voor je.  Zo ook nu staan ze er weer.  De mensen die me nauw aan het hart liggen, weten al van het nieuws.  Gisteren heb ik dan ook telefoon gehad van een goede vriendin, die me door dik en dun steunt, alsook een bezoekje gehad van een andere goede vriendin die er voor me is.  Ook krijg ik veel bemoedigende berichtjes en voel ik wel dat er veel mensen met me begaan zijn.  En dat doet deugd.  Want je kunt dit niet alleen.

Wat ik het ergste vind, is dat de mensen rondom me verdrietig zijn.  Mijn mama die weent, maar zich voor mij kranig houdt, mijn zusje met tranen in haar ogen, mijn papa die probeert om me op te peppen en die zich wonderwel sterk houdt.  En mijn broertje die het niet echt laat merken.  Ik probeer met hem dan ook zoveel mogelijk over gewone dingen te praten en hem te helpen met zijn schoolwerk, zodat hij afleiding heeft en ik ook.  De prof zei me ook dat hij niet opgeeft en ik zei hem dat ik dat ook helemaal niet van plan ben.  Ik zei hem: “De ziekte is er, maar ik leef mijn leven.”  En dat is ook de bedoeling van dit alles.  Zo goed mogelijk verder leven en dingen te doen die ik graag doe.

In februari is er een nieuwe scan gepland en nu is het afwachten wat de nevenwerkingen van het product zullen zijn en wat de chemotherapie doet.  Het is wekelijks in dagkliniek, dus ja, mijn bloed zal goed opgevolgd worden, alsook soms kan het zijn dat het eens uitgesteld moet worden.  Dat is compleet normaal, zei de prof en ja, dat ben ik ondertussen al gewend en bekijk dit altijd als een extra goede week.  Ik zei nog tegen hem dat ik het al gewend ben om mijn leven te plannen in weken, maanden… dus ja, dat is nu weer even een opdoffer, maar ik doe gewoon voort hoe ik bezig ben.  Ik heb geen andere keus en ja, ik trek me op aan de positieve dingen rondom me, zoals mijn eigen stekje, de dingen die ik gepland heb, de dingen waarmee ik bezig ben.  En ja, we zien wel wat het geeft.

Commentaren

Igna,

Ik vind het vooral heel sterk van jou hoe je met al dit nieuws omgaat. Je vechtlust, moed en sterkte daar mag jij vooral fier op zijn. Je hebt een sterk team achter je staan en samen met hen kun je deze strijd ook weer aan. Het is uitermate schandalig dat er voor sommige behandelingen geen tussenkomst is. Het is inderdaad hoog tijd dat alle politiekers hier eens werk van maken. Ik las in het weekend dat Leona Dètiege een pensioen optrekt van 3000 euro per maand. Wel, al deze grootverdieners zouden ze beter 1000 euro minder betalen en in de zorgsector investeren voor mensen die het wel nodig hebben.

Dikke knuffel,
Maggy.

Gepost door: Maggy Peeters | 23-11-10

Lieve Igna,

Ondertussen ben ik al een trouwe lezer van jouw blog geworden en denk ik best wel vaak aan je. Ik vind de manier waarop je jouw gevoelens en ervaringen onder woorden brengt zo knap, zo eerlijk. En de manier waarop je met je ziekte omgaat is nog veel bewonderenswaardiger!

Het ga je goed!

Veel liefs,
Annelies

Gepost door: Annelies Oeyen | 23-11-10

Lieve Igna,
Een groepsknuffel kan altijd, uit ervaring weet ik dat een "groeps potje wenen",of hoe je het ook mag noemen, enorm oplucht,voor iedereen.Het is zo oneerlijk,we voelen ons zo onmachtig....je bent heel sterk en moedig maar je mag je gerust eens laten gaan....samen met je familie.Denk aan jullie,
groetjes martha en walter,

Gepost door: martha nieberg | 23-11-10

Dat is een tegenvaller Igna, maar ik lees duidelijk dat je van plan bent om dapper door te gaan en dat is heel goed en sterk van je. Dat wil niet zeggen dat je niet verdrietig mag zijn. Laat je verdriet toe en ga dan met vernieuwde kracht verder. Nooit opgeven!

Gepost door: Elly | 23-11-10

Ik vind je een ongelooflijke sterke madam weet je dat ? Wou ik je gewoon even laten weten na het lezen van je blogje.
Hou je goed meid en tot de volgende.
Leen

Gepost door: Leen | 23-11-10

Igna,wat kan ik zeggen:zo jammer dit nieuws.Ik bewonder je moed.Ik weet niet of het helpt maar ik denk aan je en steun je.

Gepost door: bart bex | 23-11-10

Lieve Igna,

Je voelt je vermoeid,
je voelt je niet prettig,
het ontbreekt je vandaag aan moed,
daarom stuur ik je nu dit versje,
dan gaat het morgen vast weer goed.

Dikke knuffel,
Maggy.

Gepost door: Maggy Peeters | 25-11-10

Beste Igna

IK wens je veel sterkte toe.

En denk eraan: NEVER EVER QUIT

Gepost door: goelen serge | 25-11-10

Lieve Igna,
Ik ben toevallig op je blogje uitgekomen en ik zie dat je af en toe ons zoontje Jens zijn blogje volgt.
Ik heb deze avond direkt even de tijd genomen om heel je blog te lezen. Ik lees dat je een enorm moedige en sterke jonge vrouw bent. Ik weet maar al te goed dat het niet altijd even makkelijk is .... heel moeilijk zelfs ... telkens weer met vallen en opstaan... Maar je doet het fantastisch.
Er is altijd vanalles de moeite om voor te blijven vechten. Het zijn zelfs dikwijls de heel simpele en kleine dingen die het leven mooi maken maar die niet gezien worden door mensen die dit niet meegemaakt hebben. Want geef toe, je weet niet wat dit allemaal meebrengt als je het niet meemaakt. Je kan alles wel vertellen maar dat is niet hetzelfde. Ik heb al heel dikwijls gezegd waarom zijn we eerst zo hard moeten botsen om dit allemaal te beseffen...
Het is een moeilijke en zware strijd, maar je gaat het kunnen. Je hebt zoals ik lees een lieve familie die je hierbij gaan helpen. Put kracht uit de berichtjes op je blog, facebook,...
Dikke knuffel
Katleen

Gepost door: Katleen | 27-11-10

Beste Igna,
Ik volg reeds geruime tijd je blog en net zoals jij en vele anderen had ik op beter nieuws gehoopt!
Ik heb een enorme bewondering voor de manier waarop jij met je ziekte omgaat.Chapeau!!
Hopelijk vind je kracht en energie (gesteund door familie en vrienden) om de strijd verder te zetten.
Probeer je te omringen met positieve gedachten en de dingen die je zelf wil.
Ik duim alvast dat de chemo z'n ding doet zonder al te veel bijwerkingen.
STERKTE!!

Corina

Gepost door: corina | 28-11-10

De commentaren zijn gesloten.