23-11-10

Onmacht…

Hoe moet ik nu mijn blogje beginnen?  :-/  Ik had gehoopt om hier positief nieuws te kunnen schrijven, maar…  Gisteren kreeg ik in Leuven het minder goede nieuws dat de letseltjes groter geworden zijn i.p.v. stabieler of zelfs verkleind…  Groter geworden, dat klinkt zo ‘groot’, ze zijn een paar centimeters…  Nu is ook duidelijk waarom ik pijn heb aan mijn linkerkant.  Eén letseltje zit ter hoogte van mijn linkerwand en hoe ik soms zit, lig of beweeg, dan doet het soms pijn.  Het is meer een stekende pijn…  De prof heeft goed naar ons geluisterd en sprak me moed in.  Ik zei hem nog: “Ik doe toch mijn best?  Ik doe dat toch goed?”  Mama kreeg tranen in haar ogen en zei me dat ik heel erg mijn best doe…  Je staat er machteloos tegen, weer een teleurstelling, maar toch is de klap niet zo zwaar als in juni.  Toen was ik echt van mijn lood geslagen, nu valt het allemaal nog mee, alleen denk ik dat ik mijn klap nog moet krijgen.  Soms dan gaat het en andere momenten dan barst ik in tranen uit.  Ik moet het allemaal weer verwerken om er dan terug stevig tegenaan te kunnen.  Want opgeven staat niet in mijn woordenboek!  Ik wil en zal vechten.  Ik ben nog te jong om me te laten gaan.  De laatste tijd komen er zoveel positieve dingen op me af en daar probeer ik me aan op te trekken.

Commentaren

Een kaars opsteken
is denken aan
is hopen dat
het beter zal gaan!

Dus dat is wat ik dadelijk ga doe Igna.

Gepost door: Ma Elly | 23-11-10

We hebben het nieuws vernomen,we wensen je veel moed en sterkte toe de komende weken.

Groetjes Heidi en Alex.

Gepost door: heidi en alex | 23-11-10

Jij bent een heel sterke meid,dat voel je gewoon in het schrijven van je blog.Dus ga ervoor.

Gepost door: conny engelen | 24-11-10

De commentaren zijn gesloten.