12-12-10

Emo-rollercoaster

Ik ben de voorbije dagen heel emotioneel.  Enerzijds komt het vooral door het afscheid dat Bart Verbeeck aankondigde via Facebook en via het VTM-nieuws.  Anderzijds ben ik ook meer moe door de chemotherapie en als ik moe ben, dan ben ik gewoon veel emotioneler.  Met man en macht doen mijn familie en vrienden veel moeite om me op te beuren.  Vandaag gaat het al wat beter en momenten dat ik met vanalles bezig ben, dan gaat het, maar soms, zo ineens, zonder aanleiding, komen dan weer de tranen.  Tranen van verdriet om Bart, tranen van onmacht, tranen van vermoeidheid…  Ik kende Bart niet persoonlijk, maar hij heeft ook het Ewing-sarcoom dat ik heb.  Ik heb nooit niet echt willen weten wat ik heb, maar soms hoor je dan hier en daar iets zeggen.  De prof die zei me dat mijn ziekte alleen bij kinderen en jongvolwassenen voorkomt, als je dan het verhaal van Bart hoort, ja, dan begin je na te denken…  En ik weet elke mens is anders, elk geval is anders, je kunt het gewoon niet vergelijken, maar toch maakt dit alles een mens zo broos.  Het is allemaal niet gemakkelijk.  Ik moet dit gewoon loslaten.  Ik moet voor Bart, voor al de andere mensen die vechten tegen het k-woord en vooral voor mijn familie, vrienden en vooral voor mezelf, volhouden en doorvechten en Bart’s boodschap ‘om altijd positief te blijven’ verderzetten.  Ook mijn familie heeft me de voorbije dagen al meermaals gezegd dat ik mijn knop terug moet omdraaien, me moet herpakken en dat ik aan Bart’s woorden moet denken en me daarop focussen.  Papa zei gisteren nog: “Bart zou toch niet willen dat je zo zou wenen om hem?”  En dat is ook zo, ik moet me herpakken, ik moet, maar soms is dit gemakkelijker gezegd dan gedaan.  Soms zou ik willen dat ik terug gezond ben, terug kan gaan werken, kan gaan sporten, want zoals Bart aangaf bij zijn lezingen voor de jeugd, is het inderdaad stom om te zagen en klagen dat je belwaarde op is, dat je niet naar een bepaalde fuif mag gaan, dat je moet leren, moet studeren.  Het is dan ook nog jeugd, die zullen niet snel zo nadenken over deze dingen, want ze zijn nog jong, maar hopelijk gaan ze mede dankzij zijn lezingen eens nadenken over hoe goed ze het wel hebben.  En niet alleen jongeren moeten dit voorbeeld volgen.  Ook adolescenten van mijn leeftijd, mensen van oudere generaties, kortom ‘iedereen’ moet dit voorbeeld volgen en proberen om positiever in het leven te staan.  Waarom liggen klagen en zagen over een hoestje dat niet overgaat of een griep of een keelontsteking?  Denk eraan dat er voor dit wel middeltjes bestaan en voor andere ziektes niet…  Of over de sneeuw?  Oké, het is gevaarlijker op de baan, het is niet leuk als je erdoor moet, maar je kunt dan toch niet snel rijden, kijk dan eens rondom je, hoe mooi een sneeuwtapijt wel kan zijn?  En denk er dan aan dat je blij mag zijn dat je dit wondermooie tafereel kunt zien.  Wat veel mensen nu ook doen, is zagen en klagen over hoeveel geld de sint kost, de eindejaarsfeesten die voor de deur staan, voor velen dé periode om leuke cadeautjes te kopen en een nieuwe outfit te zoeken om te gaan feesten met oudjaar.  Het leven kost veel geld, maar besteed het aan dingen die je kunt gebruiken, dingen die je gelukkig maken, dingen die je graag hebt en waarvoor je dankbaar bent dat je ze van je geliefde gekregen hebt of dat je ze kunt kopen.  En het hoeft allemaal niet duur te zijn, leuke, kleine, originele cadeautjes met een diepere boodschap zijn ook altijd leuk.  Het is wat je er zelf van maakt!  Ik geef toe dat ik me ook nog druk kan maken over vanalles en nog wat, maar dat is al fel verbeterd t.o.v. vroeger.  En als ik weer eens onnodig pieker over iets, dan zijn er mijn familie en vrienden om aan de alarmbel te trekken.

Commentaren

Die tranen Igna, laat die rollen als je het nodig hebt. Al is toegeven aan tranen vaak niet makkelijk...
Ikzelf heb MS en telkens er weer een opstoot is, is er weer de angst dat het dit keer een blijvend iets zal zijn. Dan zijn er tranen, en woede, heel veel woede. Dan zie ik mezelf in een rolstoel bij het huwelijk van mijn kinderen, dan komen alle belangrijke gebeurtenissen die mijn leven zal brengen in het gedrang en trek ik mezelf volledig in het negatieve dal.
En dan, dan lees ik jouw mooie teksten, jouw sterkte en kracht die me erbovenop helpen. Ze lijken vaak zo sterk op mijn gevoelens.
Je bent een supervrouw Igna!

Gepost door: Anja Wuyts (vrouw van Eddy Ven) | 12-12-10

Dag Igna, ik kan me soms ook niet lekker voelen in mijn vel, en ik denk dat iedereen daar wel eens last van heeft, maar het is zoals je zegt en daar trek ik mij ook aan op, we mogen nog blij zijn om alwat we nog hebben. In het leven zijn er tijden om zich verdrietig te voelen en zijn er tijden om blij te zijn. Beiden verdienen hun plaats, want ofwel het ene ofwel het andere altijd de boventoon laten hebben, volgens mij is dat wat geforceerd. Je beseft niet denk ik half hoe je mensen opmontert met steeds weer de moed te vinden om hier je verhaal te komen doen, en dan mag dat ook eens verdrietig zijn, vind ik.

Gepost door: pelgrimpje | 12-12-10

Lieve Igna,

Je hebt alles weer zo goed verwoord dat ik daar verder geen commentaar bij geef.

Heel veel knuffels,
Maggy.

Gepost door: Maggy Peeters | 13-12-10

Heel begrijpelijk dat je in een emo-rollercoaster zit!
Het minder goede nieuws, de nieuwe behandeling en dan nog de dood van Bart, aleemaal een beetje teveel hé!
Laat je tranen maar lopen en uit je gevoelens en verzamel nadien al je kracht en moed om weer verder te gaan!
"altijd positief blijven"
En je laatste berichtjes gaan die richting uit!
Lieve groetjes

Gepost door: corina | 15-12-10

De commentaren zijn gesloten.