17-12-10

Derde chemotherapie

Woensdag was het dan weer zover…  Naar Leuven voor de 3e chemotherapie.  Maar ik wist al op voorhand dat de kans erin zat dat ik misschien geen chemo ging krijgen, want ik was de laatste week zo moe, moe, niet normaal.  Ik dacht dat het misschien ook kwam door de emoties van de voorbije week, want die waren wel heftig, onder meer door het overlijden van Bart Verbeeck, en ja, dat brengt ook vermoeidheid mee, mentale vermoeidheid.  Als ik ’s morgens opstond, dan had ik na een uur al het gevoel dat ik terug moe aan ’t worden was en terug moest gaan slapen.  “Allee, nu”, dacht ik nog, “ben nog maar net wakker en al terug moe… Hoe kan dat nu?”

Toen ze de uitslag van mijn bloed wisten, was het onmiddellijk duidelijk hoe het kwam dat ik zo moe was.  Witte bloedcellen lager, rode bloedcellen gedaald en bloedplaatjes ook tamelijk laag…  Dus ja, een weekje uitstel.  Ik ben er niet rouwig om, want zaterdag gaan we naar het sportpaleis naar Clouseau en ik heb dit vorig jaar al niet kunnen doen, dus ik ben blij dat ik me nu goed ga voelen om ernaartoe te gaan en met volle borst mee te zingen met Koen – ja, ook met één long!!  En zondag is er dan een babyborrel van het kindje van een vriendin, dan zie ik alle ‘ladies’ nog eens, dus ja, ik heb een druk, maar leuk weekend voor de boeg!!  Ook mijn appartement begint stilaan meer vorm te krijgen, de verver is druk bezig en morgen is alles klaar.  Dan wordt de slaapkamer in elkaar gezet en kunnen we beginnen met poetsen en stilaan al te verhuizen.  Ik zou toch graag na kerstmis er wonen!!  SPANNEND!! :-))

Commentaren

Even recupereren he Igna en dan er weer terug tegen aan!

Gepost door: Ingrid | 17-12-10

Dag Igna,

Ik ken jouw niet persoonlijk maar was de vroegere buur van jouw papa.Van op een afstand volg ik jouw verhaal en vraag regelmatig via mijn moeder (Martha) hoe het met jou gaat.
Mijn moeder vertelde net dat jij vroeger met mijn dochtertjes speelde :-)
Als ik jouw blog lees kan ik er vooral uit opmaken dat jij een héél sterk en moedig meisje bent.
Ik leef enorm met jou mee en wens je nog heel veel sterkte!

Lieve groetjes,
Nadine

Gepost door: Nadine Vranckx | 01-01-11

De commentaren zijn gesloten.