17-12-10

Gesprek met prof

Woensdag had ik ook nog een gesprek met mijn prof over de dood van Bart Verbeeck, alsook over mijn emotionele dip, die al 2 weken aansleept.  Wat ik ook probeerde te doen, niets hielp.  Veel babbelen met familie en vrienden, mijn zinnen wat verzetten door bv. de kerstworkshop, gaan winkelen, oké, dat ging allemaal wel, maar erna viel ik terug in mijn dip…  Om dan nog maar te zwijgen over de nachten.  Wakker liggen, woelen, niet normaal…  Zelfs mijn huisgenoten hadden er moeite mee.  Mama werd ook dikwijls wakker van mijn nachtelijke escapades en de microgolfoven draaide op volle toeren… ;-)  De prof zei me dat hij heel veel bewondering heeft voor de manier waarop ik met mijn ziekte omga.  En dat het best mag dat ik me eens wat minder sterk voel en emotioneler ben.  Dat is compleet normaal.  Ik moet ook de schuld niet gaan zoeken bij mezelf voor mijn ziekte, ze kennen de oorzaak niet, dus ja, ik moet er gewoon mee leren leven…  Ik mag eten wat ik wil, ik mag doen wat ik wil, mijn lichaam zal op tijd en stond wel aangeven als er gerust moet worden.  Dat is ook zo, een lichaam kan dat perfect aangeven.  Hij zei me ook doordat Bart Verbeeck zo dikwijls in de media gekomen is, dat het onderwerp ‘zeldzame kanker’ terug op de tafel gegooid is, wat goed is dat de mensen er terug meer stil bij staan.  Kanker is en blijft een erge ziekte waar heel veel onderzoek voor nodig is, alsook heel veel geld om dit alles te bekostigen.  Hij zei me ook dat als ik een dipje heb, dit niet wil zeggen dat ik mijn best op dat moment niet doe.  Mijn prof heeft niet veel tijd, maar op momenten dat hij er moet zijn, staat hij er en doet een gesprek altijd deugd.  Ik voelde me op slag terug beter, echt een paar kilo’s minder.  Tijdens het gesprek rolden de tranen over mijn wangen en dat deed deugd.  Toen mama me zag wenen, begon ze ook te wenen.  Dat vind ik dan zo erg dat ik haar doe wenen, maar ik weet ook dat ze fier is op mij, trouwens iedereen hier - denk ik - op de manier waarop ik alles aanpak.  Soms is het voor hen ook niet gemakkelijk.  Dan zeggen ze me: “Komaan, herpak je.  Op den duur weten wij ook niet meer wat we moeten zeggen om je terug op te vrolijken…”  En dat besef ik dan maar al te goed, maar ja, ik ben ook maar een mens en soms ben ik radeloos, en emotioneel en daar dan nog vermoeidheid bij, dan is het hek helemaal van de dam. 

Ook door de gebeurtenissen met Bart.  Ik kende hem niet persoonlijk, maar doordat hij ook dezelfde prof had als ik en dat mijn ziekte ook ‘familie’ is van de ziekte die hij had, schept dat onrechtstreeks een band.  Ik zei tegen de prof: “Het voorbeeld dat Bart aan de mensen gaf, daar moet ik me aan optrekken en dit voorbeeld moet ik verder zetten.”  Positief denken is al een deel van het genezingsproces, daardoor krijg je meer kracht en ben je bereid om nog harder te vechten.  En door de steun van vele mensen kan je beter vechten.  Dat is ook heel belangrijk.  Bart had ook vele, vele mensen die hem door dik en dun steunden, dat zag je zo en als je nu de berichtjes leest op zijn Facebook-pagina, wordt dit nogmaals bevestigd.  Ook al kan ik ze niet allemaal lezen, want ik word er te emotioneel van.  Maar ik ga mijn uiterste best doen om via deze blog het positivisme verder te zetten, zodat mensen weten dat niet alles evident is in het leven en dat het soms goed is om stil te staan bij uw eigen leven om na te gaan of je gelukkig bent met uw leven en wat uw doelen zijn om nog gelukkiger te worden.  En zoals Ella het zo mooi verwoord in de telenovelle: “Geluk maak je zelf.”  En ze heeft groot gelijk!!

Commentaren

Dag Igna,

'Geluk maak je zelf'... daat schuilt inderdaad heel veel waarheid in. Ik zie dat je positieve energie blijft uitstralen en kan daar enkel bewondering voor hebben. Kan je ook open staan voor nieuwe contacten? Dan hoop ik dat je mijn mailtje hebt gelezen. Ik kijk echt uit naar een antwoord zo je er de tijd voor hebt. Veel plezier bij Clouseau, zing maar lekker mee en geniet ervan.

Lieve groetjes van Luc

Gepost door: Lucky | 17-12-10

De commentaren zijn gesloten.