21-01-11

Where is my voice?

Pfff, wat een ellende…  ’s Nachts loop ik als een zombie rond, een paar uur slapen, hopla, mijn bed uit om naar ’t toilet te gaan – ja, dat moet wel, want ik drink ‘heel’ veel water, is heel belangrijk, zegt de verpleging in Leuven, dus ja, dat doen we dan, he… – dan mijn kersenpitkussen warm maken – wat doet een mens dan tijd terwijl?  Juist ja, de Libelle eens doorbladeren of eens zien dat ik nog een woordje van het kruiswoordraadsel vind…  Ja, en dat ’s nachts, ja…  Pfff, ik voel me echt heel emotioneel en ellendig.  En ja hoor, ik weet hoe het komt…

Volgende week woensdag is er opnieuw een scan.  Soms ben ik zo sterk en denk ik: “Goh, het is wat het is…  Waarom me er druk om maken als ik er toch niets aan kan doen wat het resultaat ook zal zijn?”  Op een ander moment gaat het niet en barst ik in tranen uit.  Tranen van angst, van onmacht, tranen ook van geluk, dat klinkt misschien raar, maar ik ben heel gelukkig op mijn appartementje en geniet er met volle teugen van.  Ik probeer me dan maar met vanalles en nog wat bezig te houden, maar ja, dan moet ik dit achteraf weer bekopen, zoals nu…  Stem weer broos, precies kortademig… “Hyperventilatie”, zegt mijn zusje, “van je – onbewust – op te jagen”.  Ja, dat kan.  Iedereen van de familie is bezig met de scan.  Mama had deze nacht heel veel scanners gezien, zei ze, maar toch probeert ze me op te beuren en schrijft ze: “Denk er niet te veel aan, het is wat het is, he.”  Ik weet het, maar het is sterker dan mezelf.

Gisteren ben ik in tranen uitgebarsten bij mijn kinesiste.  Al een geluk dat ze me goed kent en ze heeft dan ook met me gebabbeld.  Daarna voelde ik me wel beter.  Het kwam ineens op, want ’s morgens was er niets aan de hand.  Ik weet niet hoe het komt, maar ineens begin ik soms te wenen.  Vooral ook als ik me moe voel.  Dat had ik vroeger niet en sinds ik ziek ben destemeer.  Moe = emotioneel…  Papa vraagt dan: “Heb je al gerust vandaag?”  Ik zeg hem dan dat ik nog niet echt gerust heb en vraag dan aan hem: “Moet ik dan opstaan en terug in de zetel gaan liggen?”  Dat kan ik niet.  Daar word ik lui van en dat is ook niet de bedoeling. 

Ik heb van mijn kine een noveen gekregen.  Ik heb ze gisteren onmiddellijk aangestoken.  Ze zei me dat ze de kaarsen koopt om de mensen, voor wie ze de kaars aansteekt, meer kracht te geven.  Zo hoopt ze dat ik ook voldoende kracht heb om de scan goed te doorstaan.  Ik heb al dikwijls een scan gehad, maar toch, het blijft stressen.  Die onzekerheid, die machteloosheid, ik begin er echt heel veel moeite mee te krijgen.  Ook omdat ik niet weet wat er op de scan te zien zal zijn, maar niemand weet dat op dit moment, enkel woensdag in de namiddag de mensen van radiologie en erna mijn prof, ja en dan ik…  Er spoken dan verschillende scenario’s door mijn hoofd, ofwel is het stabiel, ofwel verkleind, ofwel… 

Ik ben dan ook erg bezig met het voelen van mijn lichaam.  Soms heb ik pijn, soms niet.  Soms doet het op plaatsen pijn dat ik gewend ben en maak ik me geen zorgen.  Maar ik heb al een tijdje last aan mijn linkerkant, maar nu onderaan mijn buik.  Ik heb dit in Leuven al gezegd en ze gaan dit op de scan bekijken.  En dat baart me het meeste zorgen.  Het is een andere pijn dan de pijn die ik voel op de plaatsen waar een letseltje zit en soms zich eens laat voelen door me een prikkend/stekend gevoel te geven.  Maar deze pijn is weer nieuw.  Er zijn mensen die me zeggen dat het door het weer kan komen.  Ja, dat kan, het is nu vochtiger weer, dat is mogelijk, het is winter.  Maar de assistente in Leuven zei me ook dat er wat kliertjes zitten daar en tja, hoe meer je weet, hoe meer je begint te denken, zeg maar ‘piekeren’…

Soms zou ik willen dat ik uit dit nachtmerrie geraak, maar dan besef ik dat dit harde realiteit is en geen droom of nachtmerrie…  Er zijn momenten dat ik me goed voel, sterk ben, vanalles doe in mijn appartementje, zoals koken – mijn nieuwe hobby ;-) – maar er zijn dan ook van die dagen dat het me niet gaat, zoals gisteren nog…  Dan loopt alles precies mis...  Goh, wat een ellende”, denk ik nog bij mezelf en dit alles komt gewoon door vermoeidheid.  En toch had ik deze week niet heel veel gepland, een paar bezoekjes die erg leuk waren, o.a. het bezoekje van mijn beste collega en haar man, dat was heel leuk!  En ook maandag kreeg ik bezoek van 3 leuke dames die ik al heel lang ken.  Het was echt lachen met hen.  Er was een jongen aan de lift aan ’t werken op de gang en ja, ik vrees dat hij het geweten heeft, dat ik bezoek had.  Hij kon er wel mee lachen, toen ik hem er iets van zei, toen ze vertrokken.  Twee van die dames hadden een beetje schrik om te komen, maar nu ze me gezien hebben, zijn ze gerust en ze zeiden me dat ik straalde!!  Leuk, he!!  Dat deed deugd.  Ik hoop ook dat mensen het zien aan me dat alleen wonen me goed doet.  Daarnet is nog een goede vriendin langs geweest en ze zei me dat ik er goed uitzag.  Ik zei: “Ik zie er wat moe uit en wat bleek.”  Maar ze zei me dat ik een leuk kopje had!  Ja, Yvonne wordt de laatste tijd een beetje aan haar lot overgelaten in de badkamerkast, want er staat al terug wat haar!  Ik vind het alleen nog een beetje ambetant om met zo’n kort kopje naar buiten te komen, dat is een angst die ik nog moet overwinnen.  Maar het groeit en groeit en vooral waar het niet groeien moet… :-/  Er is enkel een klein plekje dat een beetje moeite heeft om te groeien en ik denk dan dat de mensen net ‘dat’ plekje gaan zien i.p.v. mijn kort kopje.  Dat is misschien maar een gedacht, ik weet het, maar nu is Yvonne nog even mijn beste vriendin om buiten te komen!  En binnenkort, de ‘nieuwe’ Igna met een kort coupje!! ;-)

Commentaren

Wil je laten weten dat ik je verhaal zojuist met aandacht gelezen heb,een heel verhaal!
Maar weet dat je veel energie kunt putten uit je vrienden ,en vriendinnen die je een bezoekje brengen, en dat het heel zeker helend werkt op je lichaam en geest!

Hier branden ook weer kaarsjes voor ieder die het nodig heeft!
Groetjes

Gepost door: Ma Elly | 23-01-11

Igna,

Je hoofd niet laten hangen hé en genieten van alles wat je lief is. Je kan inderdaad aan die scan niets veranderen maar ik begrijp dat het spannend is. Je kan alleen maar hard vechten en we hopen met jou mee dat het stabiel of zelfs beter is.

Dikke knuffel,
Maggy.

Gepost door: Maggy Peeters | 24-01-11

De commentaren zijn gesloten.