24-01-11

Nog 2 dagen...

Al maandag…  Weer 4 keer moeten opstaan deze nacht…  :-/  Het is al ‘maanden’ geleden dat ik nog eens vast doorgeslapen heb.  Slapen is echt niet leuk meer voor mij, ik heb liever ‘dag’.  Op dit moment doet mijn hele lichaam pijn, vooral mijn linkerkant, maar ineens vond ik gisteren een bubbel op mijn rug ter hoogte van mijn linkerkant aan mijn ribben.  Is dat er nu altijd al geweest of niet?  Duwen ineens de ribben iets naar boven?  Is dat er al langer?  Want nog nooit last van gehad of misschien heb ik er niet bij stilgestaan?  Enfin, het is ineens dikker en gevoelig…  En ja, weer iets om over te gaan filosoferen…  Het kan ook zijn dat het wat irritatie is, want sinds een paar weken span ik mijn lingerie terug wat harder aan.  Zou dat nu kunnen dat ik daardoor zoiets krijg?  Dat zou wel dé mop zijn, maar ook niet zo erg, want dan gaat de bh gewoon weer wat losser…   Stom, he, maar vanalles spookt er door mijn hoofd.  Mijn kine en zusje denken dat het misschien wild vlees is dat onder het litteken groeit, want de bubbel is net aan mijn snede.  Goh, weer iets om me zorgen over te maken… :-/

Verdorie, toch!!  Het is emotioneel heel zwaar.  Hoor of zie ik mijn familie, barst ik in tranen uit.  Mijn yogaleraar zei altijd: “Laat de ziekte uw leven niet bepalen.”  Maar als er een scan in de buurt komt, laat ik dit wel toe, ook al zou ik willen van niet, maar het is dan net sterker dan mezelf.  Soms denk ik: “Komaan, Igna, laat de gedachten niet toe, je moet vechten voor jouw leven, vechten voor jouw appartementje, vechten voor het geluk dat je nu overkomt en je niet druk maken om wat de scan ‘kan’ opleveren.”  Dat zie je woensdag wel.  Hij zei me ook altijd: “Concentreer u op de feiten en niet op gissingen.”  En hij heeft gelijk, wijze woorden van mijn yogaleraar, waar ik soms toch wel aan terugdenk.  Maar op andere momenten laat ik me dan gaan en ben ik heel emotioneel en dan moet het eruit.

Ik ben bang, heel erg bang.  Gewoon ook omdat er bij de vorige scans altijd maar negatief nieuws kwam.  Dan zag ik dat er lachende mensen bij de assistent(e) buitenkwamen, die de prof niet moesten zien…  Dan riep de prof ons en wist ik al hoe laat het was…  Ik weet het, ik mag mijn prof niet zien als ‘de slecht-nieuws-brenger’, maar automatisch let je erop en na een paar keer ken je de werkwijze ook.  Het meeste waar ik schrik van heb, is de pijn die ik soms voel in mijn linkerzijde.  Vanwaar komt die pijn?  Zit daar ook iets?  Voelde ik deze pijn al eerder?  Dat zijn dan vragen waarmee ik worstel en waarover ik pieker.  En dat is niet zozeer dan de scan, maar gewoon de angst om wat er mogelijk al dan niet zou kunnen zitten. :-(

Commentaren

Igna,

Je maakt je echt veel zorgen hé meisje voor de komende scan. We duimen voor je ! Probeer je toch maar wat te ontspannen ondanks dat dit nu heel moeilijk is.

Dikke knuf,
Maggy.

Gepost door: Maggy Peeters | 25-01-11

De commentaren zijn gesloten.