26-01-11

Enerzijds opgelucht, anderzijds het noorden kwijt…

Aan de ene kant ben ik erg van slag en ween ik veel, maar aan de andere kant ben ik opgelucht dat ik nu weet vanwaar de pijn komt, ook al is het door de letseltjes.  Ik hoop dat het binnen een paar dagen beter is, zodat ik mijn leven terug wat kan opnemen en kan verdergaan, ook al ben ik ziek.  Ik heb nu weer even de tijd nodig om alles te plaatsen en te verwerken, maar ook al stopt men met dit chemoproduct, ik blijf vechten.  Ik geef niet op.  Ik sta nog steeds positief in het leven en zal hieraan ook verder werken om dit te kunnen  blijven doen.  De 21e februari moet ik terug naar Leuven voor een onderzoek en een gesprek met de prof.  Hij gaat me dan onderzoeken en met me praten hoe het met me is enz.  Hij gaat er ook voor zorgen dat de pijn tot een minimum beperkt wordt.  Het is mogelijk dat ik nog eens chemo moet krijgen of een bestraling als het nodig is, maar dat is nu niet aan de orde.  Nu moet mijn lichaam terug op krachten komen, want ik vecht al terug sinds juni, ongeveer 7 maanden en dat vreet aan mij.  Chemo moet de slechte cellen doden, maar doodt ook vele goede cellen.  Mijn enige schrik is dat nu ik geen chemo meer krijg, dat de letseltjes snel zouden groter worden…  Het ietwat positieve nieuws betreffende de letseltjes is dat ze niet in de buurt van organen zitten, dus op deze moment zijn ze nog niet gevaarlijk of zouden ze niet iets levensbedreigend kunnen veroorzaken.  Dat is toch al iets…  Maar hierover ga ik proberen van niet te veel bij stil te staan en nu eerst en vooral alles op een rijtje te zetten en samen met mijn familie dit even verwerken.  Want het is niet alleen erg voor mij, maar ook mijn familie en vrienden zijn erg aangeslagen.  Sommige momenten moeten ze mij opmonteren, andere momenten is het net andersom.  Het is onfair, het is een harde strijd, maar we moeten verder en we moeten genieten van alle dagen die nu nog in het verschiet liggen.  Als één sterke familie moet dit gewoon lukken.

Het doet me verschrikkelijk veel pijn als ik mijn ouders, mijn zusje en broertje zie wenen.  Mama is sinds gisteren op ziekteverlof, ze heeft het heel moeilijk en is dinsdagmiddag ziek naar huis gekomen.  Toen hebben we samen al heel veel gehuild.  Papa weende daarstraks bij me in de zetel, wat zeg je dan?  Wat doe je dan?  Goh, mijn hart brak…  Mijn zusje heeft het ook erg moeilijk en zij stelt dan vragen waar ik ook niet echt een antwoord op heb.  Maar ja, wie wel, wie heeft hier wel antwoorden voor?  En dan is er nog mijn broertje, die zich sterk houdt en hij zal niet wenen als ik in de buurt ben.  Hij heeft me daarstraks wel een dikke knuffel gegeven en dat gebeurt zelden.  Hij is niet voor dat geknuffel.  Kussen geven voor verjaardagen en bij Nieuwjaar doet hij ook niet graag.  We moeten hem een beetje in het oog houden.  Ik probeer tegen hem zo normaal mogelijk te doen.  Ik weet niet hoe ik het anders moet aanpakken, hij is nog zo jong.  En hij is mijn oogappel, mijn metekindje.

Toen ik terugkwam van de prof stond mijn lieve vriendin me op te wachten en ik vloog haar in haar armen.  Ik was blij haar te zien.  Ze heeft mij en mijn mama wat opgebeurd.  Het is een schat van een mens.  Ze heeft al zoveel voor me gedaan en nu staat ze er weer.  Velen van mijn vrienden zijn aangeslagen en weten niet wat te zeggen, maar ook al heb ik nu dit nieuws gehad, ik blijf gewoon mezelf en ga gewoon door hoe ik bezig ben.  Van dag tot dag zullen we bekijken wat het zal geven, meer kunnen we niet doen.  En vooral genieten, genieten van leuke dingen, van mooie dingen, van gewone dingen… dat is nu het allerbelangrijkste.  En de rest zien we wel…

P.S. (1): Het kindje van mijn zusje haar beste vriendin, Alinetje, had tegen haar mama gezegd toen ze naar mij kwamen: “Igna, mooi!” Is dat niet prachtig?! :-)) De kindjes die ik allemaal ken, zijn zo’n schatjes en ik trek er mij aan op, want wat is er mooier dan een kind? Zo eerlijk, zo koddig, zo lief, zo schoon… een eigen kindje… het was één van mijn dromen…

P.S. (2): Dank u wel aan verpleegster Nancy, om mijn mama en mij zo goed op te vangen na het slechte nieuws.  Jij bent een lieve verpleegster die haar beroep uitoefent met hart en ziel.  Thx!!

Commentaren

Lieve Igna,

Ik heb juist je berichten gelezen en de tranen stromen over mijn gezicht. Ik had gisteren al 2 keer met je tante Katrien gebeld maar zij had toen nog geen nieuws. Verschrikkelijk gewoon maar er moet toch nog wel iets zijn dat ze voor jou kunnen doen aangezien de letsels niet aan je organen zitten ? Ik voel me samen met jou zo machteloos maar blijf vooral vechten Igna en geef de moed niet op. Je hebt nog zoveel om van te genieten. Ik kan me voorstellen dat je ouders, zus en broer in zak en as zitten. Zeg ze vooral dat ook zij niet mogen opgeven ondanks dit slechte nieuws. Laat je lichaam nu maar even rusten zodat je eind februari de strijd opnieuw kan aangaan.

Dikke knuffel,
Maggy.

Gepost door: Maggy Peeters | 27-01-11

Lieve Igna,
weet niet goed wat te schrijven. Hopelijk kan je dankzij de pijnmedicatie nu een beetje bekomen en wat bijrusten, want je lichaam heeft dat nodig.
't Moet voor jullie hele gezin een serieuze dobber zijn.
't Enige wat we kunnen doen is aan jullie denken en positieve energie in jullie richting sturen.

Dikke knuffel,
Katleen

Gepost door: Katleen | 27-01-11

Lieve Igna,

Jouw woorden zijn zo pakkend. Ik hoop dat jullie een beetje rust vinden in de komende weken en wens jullie allemaal heel veel goede moed toe.

Anneliefs

Gepost door: Annelies | 27-01-11

'k Wens jou en jouw familie veel moed. 'k Heb veel bewondering voor je strijdlust.

Gepost door: pelgrimpje | 28-01-11

Wat jammer ,dit slechte nieuws. Kom nu even tot rust,sterkte.

Gepost door: bart bex | 28-01-11

Ik wil je graag iets schrijven, maar ik weet niet wat. Als ik schrijf, zit ik nooit om woorden verlegen, maar nu wel. Wat kan ik zeggen? Alleen maar: veel sterkte en respect voor de manier waarop je hiermee omgaat.

Heel veel liefs en sterkte voor jou en je familie!

Gepost door: ria maes | 02-02-11

Liefste meid ,

ik heb u blog juist gelezen en weet niet goed wat schrijven of hoe te schrijven . Bij ons op het werk hangt een gezegde " Never,ever give up" . Blijven vechten en de moed niet verliezen

Gepost door: frank vanschoonbeek | 03-02-11

" De moed van een mens meet je niet in makkelijke maar in moeilijke tijden"
Deze tekst vond ik op een andere blog,ik wens je veel moed!!

Gepost door: corina | 04-02-11

Goed weekend gewenst Igna!
Hopelijk gaat het redelijk goed zodat je morgen ook weer wat kan genieten ,want nu is er veeeel te veel wind om een wandeling te maken of wat dan ook!
Groetjes

Gepost door: Ma Elly | 04-02-11

De commentaren zijn gesloten.