26-01-11

Wat nu?

Ik weet niet hoe ik moet beginnen met het vertellen van dit nieuws... :-/

Er is een nieuw letsel bijgekomen, en een bestaand groter geworden. De chemo heeft zijn werk niet gedaan... De prof heeft nu voorgesteld om te stoppen met de chemotherapie.  De pijnmedicatie wordt verhoogd en hopelijk kan ik, als ik pijnvrij ben, dan ook beter slapen.  Anders wordt de slaapmedicatie ook aangepast.  Ik ben mentaal gewoon op.  Ik voel het zelf aan mijn lichaam dat ik even op kracht moet komen.

De bubbel die ik voelde en de pijn aan mijn linkerzijde komen van 2 letseltjes.  In totaal heb ik er nu 4.  De bubbel is een letseltje dat achter een rib zat en nu ietsje groter geworden is en ineens komt piepen in mijn rug – in de vorm van een ‘bubbel’, maar pijn heb ik er niet echt van.  Het andere letseltje zit – zoals al van in het begin– aan mijn linkerwand en straalt zo pijn uit naar mijn linkerzijde.  Met de verhoging van de pijnmedicatie zou ik minder pijn moeten hebben en dan hoef ik daar niet meer aan te denken of over te piekeren.  Want nu was het dikwijls dat ik aan ’t piekeren was over wat de pijn wel kon zijn…  Daar heb ik vandaag dan wel een antwoord op gekregen.

De prof nam voldoende tijd voor ons en ik zag dat hij het soms ook moeilijk had.  Hij zei me: “Het is onfair, maar je doet meer dan je best…”  Ja, ik weet het, maar wat ben je ermee?  Wat doe je eraan?  Ik heb hem gezegd dat ik hem zie als de ‘slecht-nieuws-brenger’ en hij begreep dat wel.  Hij zei me dat het vertrouwen tussen ons moet blijven en dat hij hoe spijtig ook eerlijk moet zijn tegen zijn patiënten.  Ik heb nooit het vertrouwen in hem verloren, hij is zo’n lieve, zachtaardige man.  En ik weet dat hij me ook nu goed gaat begeleiden.

Commentaren

Shit, dat is niet zo'n goed nieuws hé. Is er nu echt niks meer dat ze kunnen doen voor je? Opereren of bestralen of zo? Ik vind het zo klote voor je. In ieder geval heel veel sterkte...

Groeten,
Matthias

Gepost door: Matthias | 26-01-11

Hey Igna,

ook al heb ik je zo lang niet meer gezien... Ik heb heel de dag aan je moeten denken.

Je verdient dit echt niet...
Veel sterkte meid
xxx

Gepost door: Lies | 26-01-11

Hey Igna,

het is al lang geleden dat we samen in de klas zaten, maar sinds dat ik gehoord heb over je gevecht denk ik regelmatig aan je.
Ik volg je blogje al enige tijd en wil je vertellen dat ik
je met afstand de moedigste vrouw vind die ik ken.
Ik, mijn 2 kindjes en Nancy wensen je héél véél sterkte en beterschap toe!
Joel Lemmens
James, Jason en Nancy

Gepost door: joel | 27-01-11

Hey Igna,

Hier wordt een mens dus heel stil van, ongelooflijk !!!
Je bent altijd zo'n vechtertje geweest en dan wordt dit tegen u verteld, wat moet dat voor een slag geweest zijn (weer maar eens !).
Geef niet op he meid, er zijn onnoemelijk veel mensen die aan je denken en er voor je zijn, hou daar rekening mee in dit oneerlijke gevecht want zoals men hier boven al heeft gezegd....DIT VERDIEN JE NIET !!!

Kop op meid, we denken aan je !!!!

Liefs Els

Gepost door: Els | 27-01-11

Hei buurtje,

Sinds ik je gevonden heb op facebook en jouw blog lees, weet ik een beetje wat er met je aan de hand is. Ik had gezien dat woensdag een belangrijke dag voor je was. Nu begrijp ik waarom. Ik vind dit vreselijk nieuws. Eigenlijk ken ik je amper... we hebben nog niet eens veel gepraat... alleen wat als we elkaar tegen het lijf lopen in de gang... maar ik voel zo met je mee. Ik kon zelfs mijn tranen niet tegen houden. Onze Victor vroeg waarom ik verdrietig was... dat kon ik hem niet uitleggen. Ik lees van je vrienden dat je een vechter bent. Goed zo! Niet opgeven, hoor. Je hebt alle recht op een dipje, maar nadien weer je hoofd omhoog!!

Gepost door: an laenen | 27-01-11

Hey sterke meid

Het zal nu wel weer een enorme schok geweest zijn;
Ik wens je wel heel veel sterkte en veel moed toe.
Igna,je doet me weer efkens stil zijn,Maar je bent en hopelijk blijf je een vechter.

Igna en familie ook veel sterkte en laat aub de moed niet zakken

conny

Gepost door: conny | 27-01-11

De commentaren zijn gesloten.