26-01-11

Enerzijds opgelucht, anderzijds het noorden kwijt…

Aan de ene kant ben ik erg van slag en ween ik veel, maar aan de andere kant ben ik opgelucht dat ik nu weet vanwaar de pijn komt, ook al is het door de letseltjes.  Ik hoop dat het binnen een paar dagen beter is, zodat ik mijn leven terug wat kan opnemen en kan verdergaan, ook al ben ik ziek.  Ik heb nu weer even de tijd nodig om alles te plaatsen en te verwerken, maar ook al stopt men met dit chemoproduct, ik blijf vechten.  Ik geef niet op.  Ik sta nog steeds positief in het leven en zal hieraan ook verder werken om dit te kunnen  blijven doen.  De 21e februari moet ik terug naar Leuven voor een onderzoek en een gesprek met de prof.  Hij gaat me dan onderzoeken en met me praten hoe het met me is enz.  Hij gaat er ook voor zorgen dat de pijn tot een minimum beperkt wordt.  Het is mogelijk dat ik nog eens chemo moet krijgen of een bestraling als het nodig is, maar dat is nu niet aan de orde.  Nu moet mijn lichaam terug op krachten komen, want ik vecht al terug sinds juni, ongeveer 7 maanden en dat vreet aan mij.  Chemo moet de slechte cellen doden, maar doodt ook vele goede cellen.  Mijn enige schrik is dat nu ik geen chemo meer krijg, dat de letseltjes snel zouden groter worden…  Het ietwat positieve nieuws betreffende de letseltjes is dat ze niet in de buurt van organen zitten, dus op deze moment zijn ze nog niet gevaarlijk of zouden ze niet iets levensbedreigend kunnen veroorzaken.  Dat is toch al iets…  Maar hierover ga ik proberen van niet te veel bij stil te staan en nu eerst en vooral alles op een rijtje te zetten en samen met mijn familie dit even verwerken.  Want het is niet alleen erg voor mij, maar ook mijn familie en vrienden zijn erg aangeslagen.  Sommige momenten moeten ze mij opmonteren, andere momenten is het net andersom.  Het is onfair, het is een harde strijd, maar we moeten verder en we moeten genieten van alle dagen die nu nog in het verschiet liggen.  Als één sterke familie moet dit gewoon lukken.

Het doet me verschrikkelijk veel pijn als ik mijn ouders, mijn zusje en broertje zie wenen.  Mama is sinds gisteren op ziekteverlof, ze heeft het heel moeilijk en is dinsdagmiddag ziek naar huis gekomen.  Toen hebben we samen al heel veel gehuild.  Papa weende daarstraks bij me in de zetel, wat zeg je dan?  Wat doe je dan?  Goh, mijn hart brak…  Mijn zusje heeft het ook erg moeilijk en zij stelt dan vragen waar ik ook niet echt een antwoord op heb.  Maar ja, wie wel, wie heeft hier wel antwoorden voor?  En dan is er nog mijn broertje, die zich sterk houdt en hij zal niet wenen als ik in de buurt ben.  Hij heeft me daarstraks wel een dikke knuffel gegeven en dat gebeurt zelden.  Hij is niet voor dat geknuffel.  Kussen geven voor verjaardagen en bij Nieuwjaar doet hij ook niet graag.  We moeten hem een beetje in het oog houden.  Ik probeer tegen hem zo normaal mogelijk te doen.  Ik weet niet hoe ik het anders moet aanpakken, hij is nog zo jong.  En hij is mijn oogappel, mijn metekindje.

Toen ik terugkwam van de prof stond mijn lieve vriendin me op te wachten en ik vloog haar in haar armen.  Ik was blij haar te zien.  Ze heeft mij en mijn mama wat opgebeurd.  Het is een schat van een mens.  Ze heeft al zoveel voor me gedaan en nu staat ze er weer.  Velen van mijn vrienden zijn aangeslagen en weten niet wat te zeggen, maar ook al heb ik nu dit nieuws gehad, ik blijf gewoon mezelf en ga gewoon door hoe ik bezig ben.  Van dag tot dag zullen we bekijken wat het zal geven, meer kunnen we niet doen.  En vooral genieten, genieten van leuke dingen, van mooie dingen, van gewone dingen… dat is nu het allerbelangrijkste.  En de rest zien we wel…

P.S. (1): Het kindje van mijn zusje haar beste vriendin, Alinetje, had tegen haar mama gezegd toen ze naar mij kwamen: “Igna, mooi!” Is dat niet prachtig?! :-)) De kindjes die ik allemaal ken, zijn zo’n schatjes en ik trek er mij aan op, want wat is er mooier dan een kind? Zo eerlijk, zo koddig, zo lief, zo schoon… een eigen kindje… het was één van mijn dromen…

P.S. (2): Dank u wel aan verpleegster Nancy, om mijn mama en mij zo goed op te vangen na het slechte nieuws.  Jij bent een lieve verpleegster die haar beroep uitoefent met hart en ziel.  Thx!!

Wat nu?

Ik weet niet hoe ik moet beginnen met het vertellen van dit nieuws... :-/

Er is een nieuw letsel bijgekomen, en een bestaand groter geworden. De chemo heeft zijn werk niet gedaan... De prof heeft nu voorgesteld om te stoppen met de chemotherapie.  De pijnmedicatie wordt verhoogd en hopelijk kan ik, als ik pijnvrij ben, dan ook beter slapen.  Anders wordt de slaapmedicatie ook aangepast.  Ik ben mentaal gewoon op.  Ik voel het zelf aan mijn lichaam dat ik even op kracht moet komen.

De bubbel die ik voelde en de pijn aan mijn linkerzijde komen van 2 letseltjes.  In totaal heb ik er nu 4.  De bubbel is een letseltje dat achter een rib zat en nu ietsje groter geworden is en ineens komt piepen in mijn rug – in de vorm van een ‘bubbel’, maar pijn heb ik er niet echt van.  Het andere letseltje zit – zoals al van in het begin– aan mijn linkerwand en straalt zo pijn uit naar mijn linkerzijde.  Met de verhoging van de pijnmedicatie zou ik minder pijn moeten hebben en dan hoef ik daar niet meer aan te denken of over te piekeren.  Want nu was het dikwijls dat ik aan ’t piekeren was over wat de pijn wel kon zijn…  Daar heb ik vandaag dan wel een antwoord op gekregen.

De prof nam voldoende tijd voor ons en ik zag dat hij het soms ook moeilijk had.  Hij zei me: “Het is onfair, maar je doet meer dan je best…”  Ja, ik weet het, maar wat ben je ermee?  Wat doe je eraan?  Ik heb hem gezegd dat ik hem zie als de ‘slecht-nieuws-brenger’ en hij begreep dat wel.  Hij zei me dat het vertrouwen tussen ons moet blijven en dat hij hoe spijtig ook eerlijk moet zijn tegen zijn patiënten.  Ik heb nooit het vertrouwen in hem verloren, hij is zo’n lieve, zachtaardige man.  En ik weet dat hij me ook nu goed gaat begeleiden.

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende