05-02-11

Ook naasten vechten mee...

Ik las een artikel in de Libelle over “Leven met kanker” en hun naasten, hoe zij dit ervaren en wat het K-woord met een relatie of een gezin teweeg kan brengen.  Ik vond dit dan ook een goed artikel om aan te halen op mijn blogje.

Als je de diagnose krijgt dat je kanker hebt, gaan er – buiten dat jouw wereld ‘letterlijk’ in elkaar stort – ook nog allerhande andere vragen door je hoofd.  Toen ik hoorde dat ik ziek was, wilde ik eerst en vooral vechten voor mijn partner en mijn familie.  Samen zouden we er wel doorheen komen, daar was ik rotsvast van overtuigd.  Het moest gewoon!  We hadden zoveel plannen en ik had zoveel dromen, vooral mijn kinderwens…  Nu is het bij mij wel anders uitgedraaid, maar er waren wel enkele frappante stukken in het artikel die ik nu ook ervaar bij mijn ouders, mijn zusje en broertje.

Eén van de vragen was: “Mag ik wel plezier maken als mijn zus/dochter ziek is?”  Dat merk ik ook vooral bij mijn zusje.  Zij is mijn rots in de branding, zij steunt me door dik en dun en dit soms wel ten koste van haarzelf.  In het begin van mijn ziekte wou ze gewoon niet dat zij gelukkig was.  “Dat kon niet en mocht niet, niet als ik zo ziek was”, zei ze dan.  Als ik dan tegen haar zei: “Ga eens iets drinken, verzet je zinnen even”, dan wou ze dat niet, omdat ik dan thuis ziek zat te wezen en zij kon dan geen plezier maken.  Ik snap haar wel, maar toch probeer ik, als ze ergens uitgenodigd is, om ze ernaar toe te krijgen.  En achteraf zegt ze dan dat het haar goed doet.  En dan ben ik daar altijd heel blij om.  Soms is het beter om je zinnen eens te verzetten en de cirkel te doorbreken, dan steeds maar door te doen, en door te gaan…  Dat houdt niemand vol, ook de naaste familie niet.  We zijn allemaal maar mensen en geen voorgeprogrammeerde robots.

Nu ook met het mindere nieuws dat ik gekregen heb.  Mama heeft haar klop gekregen, mijn zusje begint nu te voelen dat ze zichzelf soms voorbijloopt en het ergste vindt ze dat ze geen tijd heeft voor mij.  Ik heb haar al gezegd dat ze moet doen waar ze zich zelf het beste bij voelt en als de dokter zegt dat ze moet rusten en het kalmer aan moet doen, dat ze dat dan ook moet doen.  Het is voor iedereen moeilijk om met de onmacht om te gaan en we vechten nu al 2 jaar, dus dat kan al wel tellen.  Maar telkens als ik hen nodig heb, staan ze er.  Mijn papa heeft het er nog het moeilijkste mee, denk ik.  Hij komt bij veel mensen en die leven dan allemaal met hem mee.  Veel van zijn klanten vragen veel naar me, sommigen volgen zelfs mijn blogje en steunen zo mij en ook een beetje mijn papa.  Papa kan zich heel erg zorgen maken over vanalles en nog wat, soms zelfs energie steken waar hij beter geen energie in zou steken.  Ergens waar je niets aan kunt doen, daar moet je jouw energie niet insteken.  Steek energie in de mensen die het goed met je menen en in dingen waar je wel iets aan kunt doen of veranderen.  Ik ben blij dat hij soms nog gaat fietsen met zijn vrienden en dat doet hem deugd.  Mijn broertje is de stilste van ons allemaal.  Hij zegt weinig en laat zijn gevoelens niet snel zien.  Ik probeer tegen hem dan ook zo gewoon mogelijk te doen, maar toen bij de laatste scan heeft hij me voor de 1e keer geknuffeld en hebben we elkaar moed ingesproken.  Ik was zo trots op hem, dat hij eindelijk voor zijn gevoelens uitkwam.  Uit het artikel bleek ook dat het gezin dichter naar elkaar toe gegroeid is en geleerd hebben om meer met elkaar te praten.  Wel, dat is bij mijn familie ook zo.  We praten meer, doen meer dingen samen, lachen samen, huilen samen, kortom, sinds mijn relatie is de band met mijn familie zo sterk dat er niemand meer tussen kan komen.  Niemand!!

De mevrouw in het artikel sprak er ook over dat ze in een zwart gat viel, nadat de behandelingen achter de rug waren en dat alles terug normaal was.  Goh, daar kan ik niet echt over meespreken, want ik vecht nog steeds.  Ik weet wel dat als ik na mijn bestralingen geen behandeling meer had, dat het wel wat raar was, maar dat ik aan de andere kant heel blij was dat ik alles zo goed mogelijk doorstaan had.  Zij vertelde ook: “Eens je de diagnose krijgt, kom je in een rollercoaster terecht en onderga je alles.”  “Ik werd rotverwend, er werd voor me gezorgd.”, zei ze nog.  De periode in 2009 had ik ‘totaal’ niet het gevoel dat ik rotverwend werd.  Mijn ex-partner was er meer niet dan wel voor me en ik ben veel alleen geweest in die periode.  Hij moest gaan werken zoals iedere mens, ja, dat weet ik ook wel, maar dan kan je buiten je job toch wel meer aandacht besteden aan jouw zieke partner.  Als mensen me nu vragen of ik er geen problemen mee heb om alleen te wonen, dan zeg ik dat ik graag alleen woon.  Ik ben hier perfect gelukkig en de rust doet me goed.  Ik ben in de beginperiode van mijn ziekte dikwijls alleen geweest en dat er niemand bij me was, dus ja, dan probeerde ik me toen maar wat bezig te houden met lezen.  Dat herinner ik me nog.  Ik las toen heel veel.  Ik moest toen ook veel meer rusten en door de tumor kon ik niet veel.

Mijn familie is er wel altijd geweest om me te helpen, maar zij kwamen enkel naar me als hij niet thuis was.  Ze durfden gewoon niet te komen, want ze zagen al aan mijn ex zijn gezicht dat ze niet welkom waren…  Goh, ik weet nog dat mijn zusje bij me bleef totdat hij thuiskwam van de late, want ik was toen ’s avonds en ’s nachts niet graag alleen.  Een paar minuten voordat hij thuiskwam, vertrok ze, grotendeels uit schrik om hem te moeten tegenkomen en zijn ambetante gezicht te moeten zien.  Als ik er nu aan terugdenk, was dat een situatie die je alleen maar in films hoort…  Ik kan me nu ook veel beter in hun plaats zetten en dan besef ik dat ik hen onrechtstreeks veel verdriet heb aangedaan.  Maar ik was verliefd, ‘stekeblind’ en ik stond telkens tussen hen in.  Als ik dan lees of hoor hoe het er in andere gezinnen aan toe ging/gaat, wat partners allemaal doen voor hun zieke partner, dan denk ik soms nog altijd: “Hoe komt het dat het bij mij zo niet ging?  Waarom kreeg ik van mijn partner toen niet de aandacht die ik verdiende?  En waarom liet ik het allemaal zomaar gebeuren?”  Soms was zijn familie en zijn zus er ook wel voor mij, dat deed dan deugd, maar ja, dat snapte hij ook niet altijd. 

Nu besef ik dat ik nu ‘wel’ rotverwend word!!  Mijn familie en vrienden die me zo steunen.  Daar ik nog niemand heb om te komen poetsen, komt mijn mama poetsen, zelfs gisteren mijn papa!  Mijn zusje brengt soms eten voor me mee, overschot dat zij heeft en dan geef ik haar eten mee, overschot van mij.  Heel leuk!  En soms krijgen we van mama een doosje zelfgemaakte soep, dus dat is altijd wel gemakkelijk én lekker!  Ook komt mijn zusje soms slapen of als ik het moeilijk heb en zij niet kan, dan komt mijn broertje.  Het is al eens een paar keer geweest dat ik in paniek was op mijn appartement, maar dan helpt hij me goed.  Hij is mijn oogappel, mijn metekindje.  Hij wordt zo groot, hij heeft afgelopen week Chrisostemos gehad op school, nog 100 dagen school en dan is hij afgestudeerd en kan hij beslissen of hij gaat werken of nog verder gaat studeren.  Wat gaat de tijd toch snel…

Door het artikel kan ik een beetje denken in de plaats van mijn familie en vrienden, hoe zij ermee omgaan, maar toch merk ik dat ik het nog heel moeilijk heb als het over mijn ex gaat.  Ik heb dit nog steeds niet volledig verwerkt.  Sommige mensen in mijn omgeving weten nu ook niet goed hoe ze me moeten benaderen en dat vind ik soms wel spijtig.  Ik snap het wel dat het K-woord mensen kan afschikken, ik was vroeger zelf zo.  Als ik hoorde dat er iemand ziek was, dan kon ik me helemaal niet voorstellen wat het was en was het een ver-van-mijn-bed-show, maar het kan opeens wel eens dichtbij in jouw bed kruipen…

Commentaren

Zoals je zegt, Of liever schrijft
De-ver-van-mijn-bed -schow voor diegenen die er niet mee te maken hebben!
Toch hoop ik voor al je lezers dat het zo mag blijven,omdat het echt veel erger is dan je zich kunt voorstellen!

Wens je ondanks alles een mooie lente toe ,zodat je kan genieten van de zon en de bloemen,en de bijtjes,enzo verder !!
Groetjes

Gepost door: Ma Elly | 05-02-11

Spijtig genoeg bestaan er inderdaad partners die onverwacht heel egoistisch uit de hoek kunnen komen op de meest ongeschikte momenten, juist wanneer men ze het hardst nodig heeft.

Ik heb je gemaild Igna en je moet daar maar eens goed over nadenken zo je er de tijd voor hebt.

Lieve groetjes
Lu

Gepost door: Lucky | 05-02-11

Spijtig genoeg bestaan er inderdaad partners die onverwacht heel egoistisch uit de hoek kunnen komen op de meest ongeschikte momenten, juist wanneer men ze het hardst nodig heeft.

Ik heb je gemaild Igna en je moet daar maar eens goed over nadenken zo je er de tijd voor hebt.

Lieve groetjes
Luc

Gepost door: Lucky | 05-02-11

Spijtig genoeg bestaan er inderdaad partners die onverwacht heel egoistisch uit de hoek kunnen komen op de meest ongeschikte momenten, juist wanneer men ze het hardst nodig heeft.

Ik heb je gemaild Igna en je moet daar maar eens goed over nadenken zo je er de tijd voor hebt.

Lieve groetjes
Luc

Gepost door: Lucky | 05-02-11

Ik kan niet zeggen dat het k-woord een ver-van-mijn-bed-show is.
Niet dat het binnen mijn eigen gezinnetje voorkomt, maar wel bij naaste familie (3 tantes en mijn schoonmoeder).
En ik herken het ook... je schuldig voelen omdat je blij bent... of omdat je plots met iets moet lachen... of omdat je je gewoon gelukkig voelt omdat het zonnetje zo mooi schijnt.
En zeker als er pas slecht nieuws geweest is.
Je denkt dan: "allé joh... ik zit hier maar te lachen, en zij heeft zo'n verdriet. Dat mag toch niet" :-(
En meestal is het dan nog eens zo dat de tante die er het slechtste aan toe is, me dan nog zit op te beuren. Dan voel ik me daarna soms nog schuldiger.
Achja... het leven zit niet eerlijk in mekaar. Maar het is zo, dat je moet genieten van alles wat op je afkomt. En dingen waar je niets aan kan doen of veranderen, moet je naast je neerleggen. Je moet er zeker je energie niet zitten in te steken. Die kan je dan beter gebruiken om de dingen te doen die je graag doet :-)

Gepost door: Kristien Feyen | 06-02-11

De commentaren zijn gesloten.