28-02-11

Brok emotie

Tijdens en na het gesprek bij mijn huisdokter heb ik veel gehuild.  Nu soms nog, en vooral ’s avonds heb ik het moeilijk.  Ik slaap al zo slecht, en nu tegenwoordig heb ik liever de dag dan de nacht.  Ook mijn familie is er het hart van in.  We laten onze tranen de volle loop en soms beurt de één de ander op en de andere moment is het net andersom.  Het gaat allemaal totdat “gedachten en angsten” zich in mijn hoofd nestelen en dan mijn moed en kracht helemaal aan diggelen brengen.  Dan wordt het me allemaal te veel en dan begin ik te huilen en zie ik het niet meer zitten.  Ik denk dan: “Ik wil helemaal nog niet dood gaan, ik wil leven, ik wil nog zoveel doen, ik heb nog zoveel plannen…  Ik ben nog zo jong…”  Maar ja, dat zal iedereen wel hebben die kanker heeft en slecht nieuws krijgt.  Soms vraag ik me af hoe andere lotgenoten dat toch doen.  Zo sterk en wetende dat je enkel door chemotherapie nog verder kunt leven.  Ik denk erover na om die ene chemotherapie nog te proberen, maar ik ga afwachten wat de dokter in Gent vertelt.  Mijn huisdokter zei me dat als hij me niet kan helpen, hij dat dan onmiddellijk zegt.  Dus dan weet je ook wel onmiddellijk waar je staat.  Ik heb ook nog een e-mail gestuurd aan Brussel, ook een oncologisch centrum waar men gespecialiseerd is in kanker.  Je weet nooit waar het goed voor is.  Het kan alleen maar helpen!!

Al maar goed dat ik nog het één en ander voor de benefiet moet doen, in de 1e plaats ging ik me er niet mee bemoeien en dat doe ik ook niet echt, maar ik zou ‘Igna’ niet zijn als ik zelf niet iets in elkaar steek om al de mensen te bedanken voor hun komst.  Dus daar ben ik nu deze week nog zoet mee en voor de rest combineer ik dit met rusten en wat lezen of zoals vandaag babysitten op de kat van mijn zusje!  Een hond is toch iets heel anders, maar ja, ik ben ook tanti van haar, dus ja, en door haar kan ik ook mijn zinnen verzetten zoals ik dat door ons Laika kan, dus ja, drukke dagen voor tanti! :-)

Veel vrienden en vriendinnen weten nu niet goed hoe ze moeten reageren, maar er gewoon zijn voor me en luisteren en me de nodige positieve kracht geven is meer dan genoeg.  En doordat ze deze benefiet georganiseerd hebben, weet ik wel wat ik aan ze heb en dat ze veel aan me denken.  Ik kijk dan ook heel erg uit naar de benefiet.  Er zijn maar liefst 1700 inschrijvingen, dus ik kijk er wel naar uit om al deze mensen persoonlijk te zien en hen allemaal persoonlijk te bedanken.  Ik zal nu goed rusten, zodat ik die dag helemaal in orde ben!  Het zal sowieso al een moeilijke, emotionele dag worden, maar daarom kijk ik er niet minder naar uit.  Veel mensen heb ik al jaren niet meer gezien en ik ben zo fier en dankbaar op mijn vriendinnen dat ze dit voor me doen.  Solidariteit bestaat echt nog en ik zou het onmiddellijk voor één van mijn vriendinnen ook doen als ze in mijn situatie zouden zitten.

P.S.: Ik ga mijn best doen om zondag met iedereen te babbelen, maar dat gaat me waarschijnlijk niet lukken.  Ik zal tussendoor ook nog moeten gaan rusten om ’s avonds nog even ter plaatse kunnen zijn.  Vandaar dat er aan de inkom een gastenboek zal liggen waar jullie iets in kunnen schrijven voor mij en mijn familie.  Tot zondag! :-)

Gesprek met huisdokter

Toen we thuiskwamen van Leuven, hadden mama en ik zo’n gevoel van radeloosheid.  We wisten gewoon niet meer waar we stonden of wat we nog moesten doen?  We bespraken het met papa en ik heb toen onmiddellijk een afspraak gemaakt bij de huisdokter om dit alles eens te bespreken.  Vorige vrijdag mochten we dan naar de huisdokter gaan voor dat gesprek.  Er hadden al een paar mensen alternatieve therapie buiten de klassieke geneeskunde voorgesteld, maar ik vond dat ik dit pas kon doen, als mijn prof zei dat er niets meer aan te doen was.  Als ik er te vroeg mee zou beginnen, dan zou ik dat vinden als een verraad aan mijn prof, hij doet ook veel moeite voor me om me beter te maken, maar nu is het tijd om een paar andere pistes te bekijken.

We hadden een goed gesprek met mijn huisdokter.  Hij nam alle tijd voor ons en hij zei voorzichtig dat na die ene therapie in Leuven er niets meer was dat ze voor me kunnen doen.  Zo’n zeldzame ziekte, ze kunnen er ook niet veel op zeggen, want ze kennen er zelf te weinig van.  Ze kunnen er zelfs geen tijdsspanne op plakken…  Dus ik weet niet veel op deze moment.  Alleen dat ik moet zoeken naar iets anders in de hoop dat dit me kan helpen.  Ik wil achteraf er geen spijt van hebben dat ik niet alles uit de kan gehaald heb.

De dokter stelde voor om stap voor stap te werken.  Eerst en vooral is mijn pijnmedicatie belangrijk, dan heeft hij me de belangrijkste verslagen meegegeven en heb ik een afspraak gemaakt in Gent bij een dokter die werkt met alternatieve middelen.  Ik ken uit goede bron iemand, die dit product al 2 jaar gebruikt en er heel goed mee is.  Mijn huisdokter kent dat product ook, en in zijn praktijk zijn er 2 mensen die dit ook gebruikt hebben, maar het had niet geholpen…  Tja, de ene persoon tegen de andere en de ene ziekte tegen de andere.  We zijn allemaal individuen en iedereen reageert nu eenmaal anders.  Dus ja, nu even afwachten wat ze in Gent gaan zeggen en dan zien we wel.  Nu heb ik een afspraak begin april, maar mijn dokter ging toch proberen om ook nog eens te bellen om sneller een afspraak te maken.

Eén ding weet ik wel: ik ga er echt ALLES aan doen om dit beest in mijn lichaam stabiel te krijgen, zodat ik toch nog wat kan genieten van mijn familie, vrienden en mijn stekje.  De lente staat voor de deur, dan de zomer, goh, ik kijk er zo naar uit!