27-03-11

Verslagje benefiet

De dagen voor de benefiet waren hectisch, spannend, zenuwslopend, ook al hadden mijn vriendinnen me gezegd dat ik me geen zorgen hoefde te maken, maar het was sterker dan mezelf.  Ik heb met een paar dingen mogen helpen voor de benefiet, maar voor de rest wist ik er wel veel vanaf, maar hoefde ik me enkel en alleen te concentreren op de dag zelf en ervan genieten, want al die mensen kwamen voor mij!! :-)

De inschrijvingen kwamen vlot binnen via e-mail, zelfs mensen die soms aan de deur kwamen bestellen.  Toen de uiterste inschrijvingsdatum voorbij was en we kregen het aantal inschrijvingen te horen (1850), heb ik dikwijls tegen mijn familie gezegd: “Hoe kan dat nu, zoveel inschrijvingen?”  Ik ben toch maar iemand zoals iemand anders, alleen ongeneeslijk ziek, ja, dat wel, maar toch, ik kon er niet van over, zoveel mensen die zouden komen eten.  Wauw!!  Mijn vriendinnen waren er zelf van geschrokken, zo’n massale opkomst hadden ze helemaal niet verwacht, dat konden ze alleen maar hopen en dromen, maar toch was het pure realiteit.

’s Zaterdags ben ik ’s avonds gaan kijken naar de zaal, ze hadden toen al een deel van de zaal klaargezet, ze hadden ook al de groenten en croque monsieurs voorbereid.  Het viel me direct op dat er een samenhorigheid heerste, allemaal voor mij.  Het was heel mooi om iedereen zo te zien werken om van de benefiet een succes te maken.  Ik heb toen nog geholpen met gemalen kaas in doosjes te doen!  Chique om te zien als ik eraan terugdenk, een hele tafel giechelende meiden die gemalen kaas aan ’t vullen waren.  Maar toch was ik stiekem zo fier op hen!  Ik weet nog dat er toen al een pak stress van me afviel, de presentatie met de sponsors erop werkte, de papieren om overal op te hangen waren in orde – enkel liet de zwarte inkt me in de steek en is het dan maar blauwe tekst geworden!  Het voornaamste was dat iedereen goed kon zien wat en waar ze terecht konden voor de tombola, drankbonnetjes, voor koffie, e.d. 

De avond voor de benefiet en na de benefiet ben ik bij mijn ouders blijven slapen en mijn broertje bij mijn zusje, zodat mijn ouders gerust waren dat ik goed sliep, want ja, mijn slaapproblemen waren toen nog erger dan nu.  Iedereen moest al vroeg in de zaal zijn, want het 2e gedeelte van de zaal moest nog klaargezet worden.  Ik had wat langer geslapen en was om half 12 daar.  Er stond volk, volk, volk… niet normaal, zelfs tot bijna op ‘t straat.  Wat een lange wachtrij…  Mijn zusje was me komen oppikken.  Ze had me geschminkt, zodat ik er toch goed uitzag op ‘mijn’ dag.  Toen ik al dat volk zag, dacht ik: “Wat is dat allemaal?”  Al die wachtende mensen, we konden er niet door, we moesten echt teken doen dat we met de auto naar de parking moesten geraken en toen de mensen zagen dat ik het was, waren er velen die me aankeken, of die wuifden.

Toen ik binnenkwam, kwamen enkele vriendinnen me een knuffel geven.  Heel hartverwarmend.  Ik keek de zaal in, en wist niet wat ik zag.  De tafelversiering, alle papieren opgehangen, een podium, zoveel tafels en stoelen, maar zoveel helpers, vrijwilligers, mensen die door te komen helpen, me een hart onder de riem wilden steken.  En of dit gelukt is!!  Toen ik al die mensen zag, w as ik compleet overdonderd.  Ik kreeg een geel lintje om op te steken, want iedereen die hielp, had een lintje aan en de meesten ook mijn polsbandje.  Dit had mijn zusje nog kunnen regelen via een ex-collega die deze bij de Vlaamse Kankerliga gevraagd had.  We hadden eerst zonnetjes gevraagd, maar dat ging niet, omdat de benefiet voor mij was en niet voor Kom op tegen Kanker.  Maar soit, om al die mensen met dat lintje aan te zien lopen, het gaf me een goed gevoel, een gevoel van samenhorigheid, een gevoel van warmte…  Prachtig gewoon om te weten dat die mensen allemaal achter je staan. 

Toen de eerste mensen binnenkwamen waren we vertrokken voor een drukke middagshift.  De spaghetti’s & croque monsieurs gingen allemaal goed de deur uit.  Sommige mensen kwamen ook afhalen, dat hadden mijn vriendinnen ook voorzien.  De tombola deed het ook uiterst goed, alsook de tafelversiering, die ik samen met Timmy van Stock Aerts te Meerhout gekozen had.  Wauw, het was echt een geslaagde middag.  Ik heb vele mensen gezien, mee gebabbeld, mensen bedankt en als ik zag dat ze vertrokken, probeerde ik toch even te polsen wat ze ervan vonden en of ze iets in mijn gastenboek wilden schrijven.  Altijd leuk om na te lezen en vooral om kracht uit te halen! 

Om 14u zat de 1e shift erop en toen kwam mijn verrassing.  Mijn vriendin & zangeres Nadia kwam voor me zingen.  Wauw, wat een kippenvelmoment.  Mijn zusje had dit geregeld voor me.  Ik vond het al vreemd dat ik minder van haar hoorde, maar Nadia had schrik dat ze zich ging verklappen! :-))  Eerst zetten ze mij daar op een podium en ik had nochtans gezegd dat ik niet ging speechen, want dat het sowieso al een vermoeiende en emotioneel zware dag zou worden.  Tja, dat was buiten L. gerekend, die me steevast op het podium vroeg en daar stond ik dan, onvoorbereid en voor een micro en al die mensen die naar me keken en wachtten tot het moment dat ik iets ging zeggen.  Ik heb er dan maar iets uitgefloept en mijn nonkel stuurde de dag erna een sms’je dat ik dat heel goed gedaan had en dat ik me helemaal niet moest voorbereiden, dat de juiste woorden er wel waren.  :-D  Ik weet eigenlijk zelf niet goed meer wat ik gezegd heb, maar herinner wel mijn laatste zin: “Ik heb de mensen beloofd dat ik zal vechten tot ik niet meer kan.”  En dat is ook zo, al is de ene dag de andere niet en gaat het soms niet om sterk te zijn.

Nadia begon met het pakkende lied van Dana Winner “Ik hou van jou”.  Zo mooi, live gezongen en zo emotioneel.  De meeste mensen lieten de tranen de vrije loop, alsook ik.  En Nadia zong verder, zo professioneel, chapeau, echt waar, ik heb zo’n respect voor haar, niet normaal.  Doe het maar, als iemand naast je staat te huilen, dan nog verder zingen en me vastnemen en me troosten tegelijkertijd.  Het is echt een klasse dame, eentje uit de duizend en wetende dat we elkaar in het ziekenhuis leren kennen hebben, dat schept toch een band.  Ze heeft me gezien in slechte tijden, in goede tijden, zij weet maar al te goed wat ik allemaal doorgemaakt heb.  Ze had de playlist zelf in elkaar gestoken, mijn zusje had een paar liedjes aangegeven, maar voor de rest had zij ze gekozen.  Echt een fijne verrassing!!  Mercikes, zussie!!

Eén van de andere liedjes was “Een ster” van Christoff, een heel mooi nummer.  Oordeel zelf!


Na dit optreden heb ik samen met mijn familie en een paar vriendinnen spaghetti gegeten.  Dat was heel leuk.  Ik heb dan ook van de gelegenheid gebruik gemaakt om mijn ouders, mijn zusje en broertje eens in de bloemetjes te zetten, want zij doen zoveel voor mij en zonder hen zou ik dit niet aankunnen.  Ook de vriendinnen die heel de benefiet in elkaar gestoken hebben, wil ik bedanken, ook al willen ze dit niet, ik heb hen beloofd om eens lekker te gaan eten en rustig bij te praten.  Door mijn ziekte kan ik toch niet te wild meer doen, en er zijn onder de vriendinnen ook een paar meisjes zwanger, dus dat is dan ideaal voor iedereen.  Nu nog een datum vinden… :-))

Omstreeks 16u30, toen de volgende shift begon, was ik stikop en ben ik naar huis even gaan slapen.  Om 18u was ik terug, maar als ik er nu aan terugdenk, heb ik meer herinneringen aan de middagshift dan aan de avondshift, want ik was al wat vermoeid en mijn stem liet het soms al wat afweten.  Ook waren er enkele mensen die ik net gemist heb, toen ik gaan slapen ben.  Ik vond het zo spijtig, ik had het gemerkt toen ik mijn gastenboek las.  Maar de mensen die ik gemist heb, en die belangrijk zijn voor me, hebben me al gecontacteerd om eens op een ander keertje iets samen te gaan doen.  Er waren ook mensen waarvan ik schrok dat ze er waren.  Mensen die ik sinds ik ziek ben, niet meer gezien heb en die ik voor mijn ziekte om de 2 à 3 maanden zag.  Zo spijtig dat deze contacten verwaterd zijn.  De reden gaat niet echt om mij persoonlijk, denk ik, maar meer schrik hoe ze met mij moeten omgaan.  En dat vind ik dan zo spijtig…  Ik ben nog steeds ‘Igna’, ik ben dan wel ziek, maar ik ben nog steeds dezelfde persoon, enkel heb ik de laatste jaren erg veel meegemaakt.  Maar voor de rest denk ik niet dat de mensen die me echt kennen, schrik van me hebben…  En als ik me goed voel, komen er zelfs terug kantjes van me naar boven hoe ik was vóór mijn relatie met mijn ex, want door hem was ik helemaal mezelf niet meer en dit begint stilaan terug te komen mede door de hulp van familie en vrienden, maar vooral door mijn psychologe en door T. van Center of soul te Genk (www.centerofthesoul.nl) waar ik maandelijks naartoe ga.  Door de therapie van T. voel ik me beter, ze geeft me tips en maakt mijn blokkades in mijn lichaam los en zorgt dat ze uit mijn lichaam komen.  Ze geeft me positieve energie en ze helpt me heel goed.  Ik kijk er steeds naar uit om naar haar te kunnen gaan!

Om terug te komen op de benefiet, ’s avonds omstreeks 21u30 ben ik naar huis gegaan, ik was stikop.  Mijn broertje is met me meegegaan.  Het was een leuke dag, we hebben niets dan goede reacties gekregen, het eten was lekker en dat is het voornaamste!  Ik denk dat het voor de organisatoren als voor mij en mijn familie een dag was om nooit meer te vergeten!!  Enkel bij de inschrijvingen was de wachttijd soms wat langer – vandaar de lange rij aanschuivende, wachtende mensen – maar dat zou geen struikelblok mogen zijn, geduld is een schone deugd, zegt het spreekwoord, spijtig dat niet iedereen hierover dezelfde mening heeft…

P.S.: Foto’s volgen nog…

19-03-11

Pijn lijden of suf zijn?

De laatste weken zijn echt weken om snel te vergeten…  De benefiet was echt super!!  We hebben heel veel positieve reacties gehad.  Het was een dag om nooit te vergeten.  Daarstraks had ik het weer moeilijk en dan heb ik het gastenboek even vastgehad en alles nog eens doorgelezen.  Dan weet ik weer hoeveel mensen er achter me staan en me zeggen dat ik niet mag opgeven.  Maar soms zijn er van die dagen dat niets helpt, ook het zonnetje niet…

Ik heb sinds een paar weken erg veel last van de bijwerkingen van de pijnstillers (sufheid – concentratieproblemen – vermoeidheid – constipatie – slecht zicht aan mijn linkeroog…), zo erg zelfs dat ik niet meer voor mijn blogje kon schrijven.  Net geslapen, de tv opzetten en terug in slaap doezelen.  Me niet kunnen concentreren, heel, heel moe, niet meer kunnen lezen – en ik lees heel graag – suf, suf, suf, niet normaal.  Ik was daardoor heel ongelukkig.  Ik heb al zoveel moeten inbinden en nu deze bijwerkingen nog van één bepaald middel dat ik soms moet bijnemen als de pijn niet meer te doen is, tja, dat is echt te veel van het goede.  De dingen die ik graag doe en die ik nog kan, probeer ik dan ook zoveel mogelijk te doen, maar als je suf bent en overal ter plaatse in slaap kunt vallen, is er niets leuks meer aan.  Dus ik bel mijn prof in tranen op, in lichte paniek samen met mijn zusje.  Ik durfde niet alleen te bellen, ik heb de laatste tijd zo’n schrik wat hij zou kunnen zeggen.  Ik weet het, ik mag niet zo denken, hij is ook maar een mens, maar ik kan er niets aan doen.  Soms nemen de gedachten de bovenhand, en moet ik ze proberen om te buigen naar positieve gedachten, maar dat lukt de ene dag goed en de andere dag helemaal niet.  Dit lukt bij mij nu al een tijdje niet meer… 

Maar soit, ik bel de prof, hij is onmiddellijk ongerust over mijn korte adem.  Hij vraagt onmiddellijk: “Igna, heb je dit wel meer?”  Euhm, ja, als ik paniekerig en bang ben, ben ik kort van adem, want dan hyperventileer ik een beetje (lees: soms een beetje veel).  :-/  En van de vermoeidheid is mijn stem ook heel snel weg.  Zelfs bij het nemen van een douche, of het uitladen van mijn afwasmachine, is het precies alsof ik een berg beklommen heb en is mijn stem foetsjie.  Naargelang het gesprek vorderde, beterde mijn stem, dus de prof was al blij en zei dat ook dat het precies al beter ging met de stem.  Hij stelde voor dat hij mijn huisdokter contacteerde, zodat ik al bij hem op consultatie kon gaan om een 1e diagnose te stellen.  Want ik zei onmiddellijk dat het aan die pilletjes lag, maar de prof wou niets uitsluiten en het kan ook door mijn ziekte komen.  Ik mag nu deze maandag al naar Leuven i.p.v. in april, de prof heeft daar onmiddellijk voor gezorgd.  Mijn huisdokter belde na 10 minuten terug en zei verwonderd: “Igna, is het zo erg?”  Tja, zo erg, ik wist gewoon niet meer wat te doen, ik wist alleen en weet dat ik erg ongelukkig ben als ik de paar dingen die ik nog kan, niet meer zou kunnen doen… 

Dus ja, hij zegt me: “Stop met die instant-pilletjes voor de pijn, volgens mij ligt het daaraan.”  Ok, ik doe dit, maar wat nu?  Ah ja, meer pijn, vooral ’s nachts.  Deze week op een bepaalde nacht huilde ik van de pijn…  Wat moest ik doen?  Iemand bellen om 3u ’s nachts?!  Euhm, nee, geen goed gedacht, de mensen slapen op zo’n uur, he…  Dus ja, dan maar buikademhaling doen en hopen dat ik terug in slaap val en wat kalmeer.  Dat lukte wonderwel en ben terug in slaap gevallen.  Ik bel de volgende dag terug mijn huisdokter op met de vraag of hij tot maandag toch niets extra kan voorschrijven voor de pijn, want ja, ik heb echt wel meer pijn…  Tja, dat ging niet.  Het was pijn lijden of suf zijn, ik had 2 keuzes.  Hij reageerde nogal bot, dus ja, ik schiet in tranen uit, want zo’n antwoord en de manier waarop, dat had ik niet verwacht…  Ik was zo overdonderd en hij wou niets geven, hij zei me steeds weer de twee keuzes en ik heb gewoon gezegd: “Ik bespreek het maandag wel in Leuven!”  En ik heb de telefoon afgegooid.  In tranen belde ik mijn mama, daarna mijn zusje, ik was zo in de war, zo ongelukkig…  Het kan toch niet dat in deze tijd de medische wereld niets kan doen aan sufheid enz. veroorzaakt door pijnstillers.  Komaan, daar geloof ik dus niets van.  Nu heb ik het pilletje ’s nachts al eens ingenomen, maar dan de helft en dat gaat precies, maar toch ga ik maandag dit bespreken met de prof, want zo wil ik geen leven.  Ik kan het soms nog niet goed aanvaarden dat ik sommige dingen niet meer kan, of dat ik sommige zaken in het leven niet zal hebben zoals bv. kindjes… en dan moet ik zo suf “positief en vol kracht” verder vechten…  Dat is echt heel moeilijk voor mij.  Mijn vroegere huisdokters hebben me in de steek gelaten door me te laat door te sturen naar een specialist en nu doet mijn huidige huisdokter ook al zo raar, dat ik het vertrouwen erin weldegelijk kwijt raak…