23-04-11

De lente bloeit…

De zon schijnt

en de vogeltjes fluiten.

 

Ze maken een nest om te broeden,

zodat er weldra kleine vogeltjes geboren worden,

die zich al piepend laten horen.

 

Ik zie mensen fietsen,

wandelen met hun partner,

met hun kinderen, kleinkinderen…

 

Ik zie mensen wandelen, lopen, joggen…

zonder of met hun huisdier(en).

 

Alle soorten honden,

kleine, middelgrote en grote beesten,

die net als de mens,

genieten van het mooie weer, van het zonnetje,

van de lente die in het land is.

 

En dan denk ik stiekem:

“Waar is de tijd dat ik nog kon fietsen?”

“Wanneer ben ik nog eens ‘fatsoenlijk’ gaan wandelen?”

 

Ik ben dan zo jaloers

op spelende kinderen,

fietsende mensen,

wandelende koppels…

 

Dan krijg ik het moeilijk

en ben ik verdrietig.

 

Dan besef ik…

dat mijn zorgeloze leven niet meer terugkomt…

hoe hard ik ook mijn best doe.

 

Ik probeer te aanvaarden dat ik sneller moe ben,

dat ik niet meer kan fietsen, dat ik niet lang kan gaan wandelen,

dat ik niet meer kan dansen, mijn auto in kan springen om ergens naartoe te rijden, dat mijn geheugen een zeef is, dat ik soms veel spierpijn heb, dat ik slecht slaap, dat ik sneller moe ben bij het minste dat ik doe. 

 

Ik doe erg mijn best,

maar het is de harde realiteit.

 

Ik probeer nu te genieten van de kleine dingen,

kracht te halen uit de natuur, uit de kleur van bloemen,

uit een mooi woord, een lief gebaar, kortom de lente bloeit,

maar ook mijn hart… soms van verdriet, op andere momenten van blijdschap.

 

Een tijdje geleden zei iemand me iets,

wat ik in mijn achterhoofd hou

en me aan optrek als het even niet gaat:

 

“Je bent ‘Igna’, die ziek is, je hebt geen ziekte die Igna heet.”

 

DSC05294.JPG

"De schoonste dagen van de lente zijn die welke wij er zelf aan toevoegen."

- Jan Vercammen -

Commentaren

Heel mooi geschreven Igna, en ik hoop van harte dat jouw hart nog heel veel mag bloeien van blijdschap. Trek je op aan de mooie, vreugdevolle dingen van je leven en probeer de minder goede dingen zo snel mogelijk te vergeten. Ik besef dat dit voor jou niet gemakkelijk is, en dat ik gemakkelijk praten heb. Maar weet dat er heel veel mensen je steunen, heel veel bewondering voor je hebben en hopen dat, als zij met deze verschrikkelijke ziekte te maken krijgen, even positief ingesteld kunnen blijven als jij. Geniet nog van het mooie weer, je supermooie appartementje en wens je een zalig paasfeest toe ... Groetjes, Els.

Gepost door: Els | 23-04-11

amai chapeau Igna, mooi verwoord en ik kan me zo goed inleven in wat je voelt en neerschrijft! Je bent echt goed in schrijven

xxx
liefs
Ria

Gepost door: Ria | 24-04-11

Ik krijg telkens weer kippenvel bij het lezen van jou verhalen. Ik denk enorm veel aan de moeilijke weg die je aan het bewandelen bent en hoop telkens op het beste voor je.

Hou er enorm de moed in en vergeet nooit waarom je zo vecht...

groetjes

Gepost door: nathalie kerremans | 26-05-11

De commentaren zijn gesloten.